İnsan, sıkıntılarını çoğu zaman doğrudan ifade edemez. İçimizde taşıdığımız yalnızlık, aidiyet eksikliği ve bazen açıklayamadığımız boşluk duygusu, bilinçsizce yaşadığımız olaylara veya karşımıza çıkan insanlara yansır. Bu bir kaçış, belki de zihnimizin geliştirdiği bir savunma mekanizmasıdır; acıyı doğrudan hissetmek yerine onu sembollerle, davranışlarla veya gözyaşlarıyla dışa vururuz.
Irvin D. Yalom’un Nietzsche Ağladığında eserinde Nietzsche’nin ağladığı sahneler, tam olarak bunu anlatır. O gözyaşları, sadece bir üzüntü ifadesi değil; insanın kendi iç sancısıyla yüzleşmesi, yalnızlığıyla barışması ve acısını kabul etmesinin sembolüdür. Nietzsche, bu ağlamayla bize şunu gösterir: Acı, kaçılacak bir düşman değil; hissedilecek, anlaşılacak ve dönüştürülecek bir gerçekliktir. Ve bazen insan, bu gerçekle ancak gözyaşlarıyla karşılaşabilir.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.