Polat Özlüoğlu’nu ilk olarak
2022 yılında yayımlanan bol ödüllü öykü kitabı “Annem, Kovboylar ve Sarhoş Atlar” ile tanımıştım. İthaki yayınlarından çıkan “Kalbin Durduğu Bütün Zamanlar” adlı ilk romanını az önce bitirdim. 1980 darbesinin şiddetini, travmasını yaşatan oldukça sarsıcı bir eser. Romanın başkarakteri Meşhur; bu dönemin baskısından, işkencesinden ziyadesiyle nasibini almış yalnız, yoksun, suskun ama direnmeyi bilen bir kadın. Yaşadıkları, o dönemi hatırlayan, okuyan insanlar için tanıdık. Küçük dükkânında perukları ile oyalanan Meşhur, acılarının izlerini o rengârenk saçlarla kapatabilecek mi? Yüreğinde birçok acı barındıran bu kadın, içindeki kızları azat edip yaşama sevincine tekrar kavuşabilecek mi? Hayatını esir alan gölgelerden kurtulabilecek mi? Ona işkence yapan adamla yüzleşebildi mi? Tüm bu soruların cevaplarını kitabı okuyunca bulabileceksiniz.
Ötekileşme, kadın, bellek, yalnızlık temalarının olduğu romanda altı çizilen kavram “işkence”. Polat Özlüoğlu, sarsıcı kalemiyle geçmişte yaşanan ve unutturulmaya çalışılan bu insanlık suçunu bize tekrar tekrar hatırlatıyor. Yazar, kitapta 150.sayfadan itibaren farklı bir teknik kullanıyor. “Külliyat” adı verdiği bölümlerle, bir insan hakkı ihlali olan işkencenin Türkiye’de ve dünyada uygulanan boyutlarını gözler önüne seriyor. Bu anlamda bence eseri evrensel bir boyuta taşıyor. Külliyatlarda her bölüm siyasi, felsefi, psikolojik, sosyolojik derinliğe sahip. Bölümlerin her biri ayrı ayrı ele alınıp incelenecek, tez konusu olabilecek nitelikte. Polat Özlüoğlu’nun, sağlam, pürüzsüz,akıcı kaleminden çıkan satırlar bizi düşündürüyor, yerimizden kıpırdatıyor, ortak geçmişimizi hatırlatıyor ve bizleri ortak acılarda buluşturuyor.
“Acının ortaklığı diye bir şey var. İnsanlar acılarında, yaralarında buluşuyor bazen. Biz de buluştuk.” s.137
·
213 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.