Puan vermedi·135 syf.··
Beğendi
·
2025 13. kitabı
·
322 günde okudu
·
Okunma: 10 Ekim 2025 21:46
Slav û rêz... Mehmed Uzun ne tenê nivîskarê Kurd e, lê dîroka xwe bi gotinên xwe nû kîr. Waxtê ku em pirtûkê wî dixwînin, em dibînin ku nasnameya me wisa, bi pên û dîl tê nivîsîn... Ji bo min Mehmed Uzun wek rojeke yê. Rojê ku ji dora çiyayên tarî derdikeve. Ew rojê gelê Kurd germ dike û jiyan dide. Ruhê wî hertim di ronahiyê de bimîne.. Di Mirina Kalekî Rind de, Çîroka Kalo û Serdar tê gotin — çîroka xemgîn û hêja ye.. Serdar, li rêya surgunê yê; ji welatê xwe dûr darê û nav derd û bîranînê de dijî. Kalo, mêrê ku rastî û dilpak e. Jiyana wî hemûyî bi deng û stran re tê şopandin. Ew dengbêjek e ku di her gotinê de hest û dîroka xwe dişopîne. Di nav xelkê de bi rûmeta xwe tê nasîn — mirovê ku ji xwe, ji stran û ji dilê xwe nakeve. Billurê Kalo navê dengê wî ye; dengê paqij û nerm ku her kesê ku bihîst, di dilê xwe de dihewîne. Kalo wek deng û stran e ; Serdar jiyana nû, berxwedan û bêhna rojê ye... Serdar li rêya surgunê de , li gundekî Kalo dibîne. Nasbûna Kalo û Serdar gelek taybet û ma'nedar e. Serdar, dema ku Kaloyê nas dike, cîhanê kê nû keşf dike. Piştî wê, Serdar ji gund derdikeve û dare welatekî biyanî de dijî. Dengê Kalo hertim di dilê Serdarê de dijî... Gava paşê dîsa vegere gundê xwe û dibîne Kalo mirîye. Kalo mirî, lê Serdar ne karîbû wî careke din bibîne... Ev e ku çîrokê bi xem û bêdengî tê dawî.
Kurdî
Mirina Kalekî RindMehmed Uzun · Orfeus · 19874,936 okunma
··1 alıntı·
770 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Destê te sâx bê cane gelêk xewş bu yê
Stêra Cemserê
Gönderi Sahibi
Spas dikim 💜🙏🏻
Stêra Cemserê
Gönderi Sahibi
"Çima em weha xwe, mêjiyê xwe, der û dorên xwe û tiştan ji hev vediqetînin, didin ber hev, ji hev perçe dikin û bi dû re jî dibêjin, «ev hîn baştir e yan jî ev hîn xîrabtir e...»? Çima? Em her tiştî - jiyan, wext, mirov û mirovatiyê, evîn, kêfxweşî, keser û jan, azadî... - ji hev vediqetînin, lîme lîme dîkin û paşê jî wan didin ber hev... Bi vî awayî, yanê bi jiheweqetandin û liberhevdanê xirabiya herî mezin em, bî xwe, li xwe dîkin. Sînor, qeyd û şert me ji me ji mirov û Mirovayetî bi dûr dixînin..."