1roman ne kadar güzel olabilirse o kadar güzeldi..
Tedirginlikle başlayıp ağlamaktan helak olduğum kitap.. Bir roman en nihayetinde bu kadar ağlanır mı diye geçtiğinde içimden: yankılanarak şu cevap geldi aynı yerden..Ağladığım; ruhumun en kuytu köşelerine sinmiş duygularımı o karanlıklarda bulup ayine oluşunaydı, savaşı tüm çıplaklığıyla anlattan bölümlerin içinde satırlar oluk oluk kanarken bi kurşun bile atamadan aç sefil hastalıktan ölen ,gençliğini feda ettiği devletinin doyuramadığı ,yol gösteremediği,koruyamadığı civanlarınaydı.. Harşit'te muhacirlerle boğuldum,Sehend'de Settarhan ile dondum, yanmış köyde cesetlerin arasına saklanırlarken onlarla korktum,burnumun direği sızladı konulardan,yezd çöllerinde kervanlarla perişan oldum,sessizlik kulesine giderken bağlanan pavand benim bileğimi kesti.. Ne ladar yazsam ,nerde dursam.. yazar bir gölge gibi kahramanları izlediğini söylüyor ama o gölgenin aslında okuyan ta kendisi olduğunu kitap biterken farkediyor okuyucu,sen beni görüyor musun diyen delikanlıyla çarpıştıpında.. Böyle edebi kıvrımları zihin kıvrımlarım arasından menderseler gibi usul usul akıp geçmiş bir kitabı ,anadilimde okumanın mutluluğu içindeyim.. Bolca akıttığım gözyaşım o menderslere benden bir hatıra olsun..
··
242 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.