Bu kitap neden dark romance comedy diye geçiyor anlamadım? Kitapta en ufak komik, kahkaha attıracak bir sahne yok. Cellat ve Karakuş ve Lights Out gibi kitaplarla aynı kefeye konulmamalı.
Ne kadar az sayfa olsa bile içerik sarmayınca kitabı bitirmek sakız gibi uzuyor. Kitabın ne kurgusu ne karakterleri beni içine çekti. Son sayfalara doğru bitirmek için resmen kendimi zorladım. Okuma enerjimi vakumladı. Çok fazla erkek karakter katil, stalker, psikopat diye hem korkup hem altına yatmak isteyen kadın karakterler okudum ama Regan gibisini okumadım. Rook’a demediğini bırakmadı üstüne üstlük her fırsatta ‘sen canavarsın, sen katilsin, sen hastasın’ gibi cümleler kurarak adamı yerden yere vurdu ama aynı zamanda götünden de ayrılmadı. Hatta bir ara sırf Rook’u görmek için Jake isimli bir çocuktan onu Rook’un olduğu yere bırakması karşılığında randevuya çıkma teklifi bile yaptı.
Regan okuduğum en pick me kadın karakterdi. Her cümlesine gözüm seğirdi. Birde bunun “iyi kız” imajına lanse edilmesine kafayı yedim. Karakterler arası diyaloglara girmiyorum bile. Regan’dan nefret ettim ama Rook’u da sevmedim. Yazar sanki birkaç biker man editi izlemişte bir gazla yazmaya karar vermiş gibi. Tek vasfı motor kullanmak ve adam öldürmekti. Ayrıca yazar kitabın dark romance olduğu belli olsun diye Rook’un sürekli saçma sapan nedenlerden birilerini öldürmesini yazmış resmen.
Vasat kurgu, vasat karakterler. Çok fazla seven de gördüm neresini sevip, bayıldınız anlamadım. Buna kıyasla çok daha iyi dark romance kitapları var. Motor kullanıp, adam öldürmeyi kendine görev edinmiş bir ezikle, ilgi meraklası pick me kızın nasıl seviştiğini okumasam da olur.
Xoxo
Rook & RebelKate Crew · Independently Published · 20245 okunma