İnsan Neyle Yaşar?
“İnsanda ne var?”
“İnsana ne verilmemiştir?”
“İnsan neyle yaşar?”
“İnsanda sevgi vardır. Bütün insanlar, kendilerini düşünüp kolladıkları için değil; içlerindeki sevgiyle yaşıyor.”
“İnsanlar, sadece kendi hayatları için kaygılandıkları, kendilerini kolladıkları için yaşar sanırdım. Oysa onları yaşatan tek şey sevgiymiş. Seven insan Tanrı’nın, Tanrı da onun içindedir. Çünkü Tanrı sevgidir.”
İçlerindeki sevginin kaynağı ise Allah’ın kendisinde olan sonsuz sevgiden sadece minik bir parçasıdır. Allah’taki sevginin kulundaki yansıması tecellisidir. Dolayısıyla, insanların birbirlerine karşı olan sevgisinden ziyade, Allah’ın insanlara karşı sevgisidir bizi yaşatan.
“İnsanda ne var, öğren; insanda sevgi olduğunu anlamıştım.”
“Artık insana ne verilmediğini de biliyordum. İnsana, neye ihtiyacı olduğunu bilme yetkisi verilmemişti.”
Belki de neye ihtiyacımız olduğunu bilsek, ihtiyacımız olduğunu düşünüp kendimize dert ettiğimiz birçok şeyin aslında ihtiyacımız bile olmadığını görürdük. O hâlde, belki de ihtiyacımızın bile kalmayacağı şeyleri omuzlarımıza yük edinip; endişesiz, tasasız yaşanabilecek anların gelecek kaygısıyla elimizden kayıp gitmesine izin vermemeliyiz. Bize düşen; geçmiş için üzülmeyi ve gelecek için kaygılanmayı bırakıp, sadece elimizden geleni yaptıktan sonrasını Allah’a emanet etmek, olanda da olmayanda da olması gerektiği gibi olduğunu görebilmektir.
“Sadece onun yaptıklarını görüyorsun. Oysa sen de kötülük ediyorsun. Asıl fena olan da bu.”
“Sen kötülüğü yok etmek istiyorsun, ama o senin içinde büyüyor. İnsan öldürmek kolay, ama kan ruhuna da sıçrar. İnsan öldürenin ruhu kanar. Kötü bir insanı öldürünce kötülüğü de yok ettiğini sanırsın. Sonra bir bakarsın ki, yok ettiğini sandığın kötülükten daha beteri senin içinde büyüyor.”
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.