Elif Şafak Gılgamış Destenı şiiri üzerinden Mezapotamya’da yaşamış olan halkların hikayesini bir su damlasına bağlayarak anlatıyor.
Kitap Ninova’da, Asurbanipal’ın krallığında, bir kütüphanede bir su damlası ile başlıyor ve daha sonra aynı su damlasının izlerini, Arthur, Narin ve Züleyha’da görüyoruz. 3 faklı zamanda 3 farklı kişinin tek bir ortak noktası oluyor Ninova. Bu kadar zengin bir tarihi anlatırken kavram kargaşasından uzak, ilahi bakış açısının hakkını sonuna kadar vererek hikayeyi ilmek ilmek işlemiş.
Kitapta sevdiğim karakterler arasında başta Narin’in anneannesi geliyor. Torunu için göstermiş olduğu ilgi alaka, yapmaya çalıştığı ebeveynlik beni etkileyen şeylerden biri. Ezidi kültürünü, birbirleri ile olan bağlarını ve insanların onlara nasıl baktığını okudukça yer yer hayran kaldım yer yer hüzünlendim. Dünya’nın farklı yerlerinde ve farklı zamanlarında olsak da insan olmanın, yoksulluğun, iyinin ve kötünün değişmediğini anlıyorsunuz.
Geçmişten bugüne uzanan hayatlarda, toplumsal cinsiyet eşitsizliğine, din adı altında sömürülen hayatların varlığının hala devam ettiğine, iklim krizinin esasen bir su krizi olduğuna değiniyor. Hikaye kurgusal olduğu kadar gerçek kişi ve olaylarla da harmanlanmış durumda. Elif Şafak, kitabın sonundaki Okuyucuya Notlar kısmında yazım aşamasında yararlandığı tüm kaynakları, kişi ve olayları aktarıyor.
Hızlı okunması zor bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Yavaş ve sindirerek okunmasını tavsiye ederim. Ben okurken keyif aldım ve bilmediğim çok şey öğrenmiş oldum.
·
155 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.