Sekiz öyküden oluşan Maco Mlieč, Slovak edebiyatının önemli kalemlerinden Josef Gregor Tajovský’nin sade ama sarsıcı bir anlatımıyla, yoksulluğu, onuru, emeği ve insan ruhunun inceliklerini ele alıyor. Her bir hikâye, küçük bir köyün ya da kasabanın içinde geçen sıradan hayatlara dokunuyor ama o sıradanlığın içinde öyle evrensel duygular var ki — insan ister istemez kendi çevresine, kendi vicdanına dönüp bakıyor.
İlk öykü “Maco Mlieč”, kitabın kalbi diyebilirim. Fakir, yaşlı ama onurlu bir adamın ömrü boyunca gösterdiği sabrı, çalışkanlığı ve gururu öyle sade bir dille anlatılmış ki satır aralarında insanın içi acıyor. “Pôstková Ana” ve “Sonuna Kadar” öyküleri ise kadın karakterlerin güçlü duruşlarını, fedakârlıklarını ve bazen sessizce taşıdıkları acıları ön plana çıkarıyor. “Acı Ekmek” ve “Ölene Kadar”da yoksulluğun insan üzerindeki yıpratıcı etkisini hissediyoruz; ama yine de karakterlerin onurlarını koruma çabaları, hikâyeleri umutsuzluktan çıkarıp insana dair bir saygı duygusuna dönüştürüyor.
Kısa ama çarpıcı öykülerden biri olan “Oluklar”, yaşamın geçiciliğini, “Apoliena” ise sevginin ve kabullenmenin farklı biçimlerini anlatıyor. Kitabın son öyküsü “İlk Saat”, tüm bu hikâyelerden sonra insana hem buruk bir huzur hem de derin bir düşünce bırakıyor.
Tajovský’nin dili sade, anlatımı duru ama duygusu yoğun. Okurken karakterlerin konuşmalarındaki doğallık, çevre tasvirlerindeki sıcaklık ve anlatılan insanların iç dünyası sizi hemen içine alıyor. Bir köyde, bir evin içinde ya da bir tarlada geçse de, her öyküde evrensel bir insanlık hali var.
Ben bu kitabı okurken hem çok etkilendim hem de o dönemin insanlarını, değerlerini ve zorluklarını derinden hissettim. Özellikle Maco Mlieč ve Sonuna Kadar öyküleri beni en çok sarsanlardan oldu. Her biri ayrı bir vicdan muhasebesi gibi.
Siz Josef Gregor Tajovský’nin bu kitabını okudunuz mu?
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.