Sonbahar, okuma yapmak için en sevdiğim mevsim. Ekim'in bana getirdiği konuklardan biri de Agnes Grey oldu.
Bu kitap ve yazarı hakkında ne yazsam bilemedim aslında…
Çünkü Brontë kardeşler —özellikle de Emily Brontë— kalbimin çok özel bir yerinde.
O yüzden kitabı okurken, ister istemez Uğultulu Tepeler ve ondan biraz daha az sevdiğim Jane Eyre ile karşılaştırmadan edemedim :))
Tıpkı Jane Eyre’de olduğu gibi, bu hikâyede de mürebbiye bir genç kızın yaşamını okuyoruz.
Ailenin küçük kızı olan Agnes, el bebek gül bebek büyümüş; babası ise papaz olan bir karakter.
Ancak babasının tüm birikimini kaybetmesiyle yoksulluğa düşüyorlar.
Bunun üzerine Agnes, ailesine destek olmak için mürebbiyelik yapmaya başlıyor.
Babası papaz olan bir karakterin, mürebbiyelik yapması gibi detaylar bana romanın yarı otobiyografik bir eser olduğu hissini verdi.
Agnes Grey, dönemin soylu sınıfını, çocukların şımarıklığını ve acımasızlığını romantize etmeden, son derece gerçekçi bir şekilde ele alıyor.
Mürebbiyelerin yaşadığı zorluklar, küçük çocukların had bilmezliği, kibirli ebeveynlerin bu davranışları nasıl beslediği gibi her dönemde var olan ve o dönemde de sıklıkla rastlanan bu tarz davranışlar; gereksiz uzatmalardan uzak, sade ama çarpıcı bir dille anlatılmış.
Bazı okurlar için temposu yavaş gelebilir ama bana göre bu duruluk, hikâyenin en etkileyici yanıydı.
Kitabın ilerleyen bölümlerinde Agnes’in hayat yolculuğu, masum aşkı ve küçük umutları yer alıyor.
Benim en çok sevdiğim yönü ise olayları abartmadan, sade ve gerçekçi biçimde anlatması oldu.
Boş zamanlarda fazla beklentiye girmeden, keyifle okunabilecek, sade bir eser diyebilirim.
Ve tabii, yazarın henüz 29 yaşındayken hayata veda etmiş olması kalbimi kırdı.
Yeteneğini keşfedip dünyayla paylaşabilen insanların daha uzun yaşayabilmesini diliyor insan :)
Bazen bir kitabın sayfaları, yazarıyla sessiz bir sohbet gibidir.
Yarı otobiyografik bir eser olması sebebiyle, Agnes Grey de benim için öyle bir kitaptı.
·
116 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.