Normal İnceleme
Sosyal medya kullanıcısı 
Begüm Çakır ’ın kendi sayfasında tavsiye ederken karşılaşmıştım bu kitapla. Bu vesileyle kendisine teşekür ediyorum. Kitabın başlığı günümüz dünyasında da ilgisini yitirmediği için dikkatimi çekmiş oldu. Yazarını da bu vesileyle tanımış oldum. Yazarın dili sade ve anlaşılır olması ve dönem kitabı şeklinde kaleme alması ilgisini arttırıyor aslında.
Yazar “normal”in peşine düşen bir karakteri kaleme almış. Karakter çocukluğunda içinde “normal” diye tanımladığı insani duygularının dışında farklı düşünce durumlarına sahip olduğunu anlıyor. Normalin dışında herhangi bir hareket veya davranış sergilediğinde bunu içsel çatışmaya dönüştürüp o durumu normalleştirmeye ya da bazen başkalarının üzerine yıkmaya çalıştığı zamanlarda oluyor. Yazar, başkarakterin babası üzerinden de anlatıya başvurmuş ve bir insanın çocukluğunda baba rolünde bulunan kişilerden ne kadar etkilendiği, ileride hem kendi içsel duygularını hem de toplum içerisinde nasıl davranacağının etkilerini kitap boyunca alt metinlerde hissedebiliyoruz. Küçük yaşta hemcinsi tarafından cinsel istismara maruz kalan karakterimiz yaşadığı bu olaydan dolayı içsel sorgulamaya girer. Bu bağlamda iç çatışmaları hissettirirken bir yandan da dönemin İtalya’sını kaleme alan yazar, baskıcı dönemin “Normal ”ine vurgu yapar. O dönemin savaş siyasetine ve o düzen içerisindeki insanların istemedikleri halde siyasetin istediği normalliği yansıtma çabalarını da göstermeye çalışıyor.
Bireyden yola çıkarak düzen eleştirisi yapılan ve düşünülmemesi gereken şeyleri düşünüp fakat onu dile getirmeyip düzenin isteğini gibi (yani toplumun düşündüğünden farksız) davranış gösteren başkarakterleri açık biçimde ele almış. Yazar bir nevi sistem eleştirisi yaparken bunu kimi zaman birey üzerinden kimi zaman toplum üzerinden yapmış.
“insan bazı şeylere inanmasa da inanır gibi yapmalıymış…” aslından yazar okura işaret ediyor nasıl “normal” olunmasını gerektiğini. İnsan İçinde fırtınalarda olsa dışa vurulmasını ne kadar engellerse o kadar “normal” olurdu. Topluma ne kadar ayak uydurursan o kadar “normal ”sindir.
İlk okuduğum kitap olmasına rağmen hem konusu hem dili beni etkiledi. Tekrardan başka bir eserini okumak istediğim yazarlar arasına girdi diyebilirim.
Aslında kitabın özeti şu cümlede gizli: ”Düne kadar Mussolini’yi alkışlıyorlardı. Birkaç gün önce de onları bombardımandan korusun diye Papa’yı alkışlıyorlardı. Bugünde Mussolini’yi deviren krala tezahürat yapıyorlar.”
Begüm Çakır ’ın kendi sayfasında tavsiye ederken karşılaşmıştım bu kitapla. Bu vesileyle kendisine teşekür ediyorum. Kitabın başlığı günümüz dünyasında da ilgisini yitirmediği için dikkatimi çekmiş oldu. Yazarını da bu vesileyle tanımış oldum. Yazarın dili sade ve anlaşılır olması ve dönem kitabı şeklinde kaleme alması ilgisini arttırıyor aslında.
Yazar “normal”in peşine düşen bir karakteri kaleme almış. Karakter çocukluğunda içinde “normal” diye tanımladığı insani duygularının dışında farklı düşünce durumlarına sahip olduğunu anlıyor. Normalin dışında herhangi bir hareket veya davranış sergilediğinde bunu içsel çatışmaya dönüştürüp o durumu normalleştirmeye ya da bazen başkalarının üzerine yıkmaya çalıştığı zamanlarda oluyor. Yazar, başkarakterin babası üzerinden de anlatıya başvurmuş ve bir insanın çocukluğunda baba rolünde bulunan kişilerden ne kadar etkilendiği, ileride hem kendi içsel duygularını hem de toplum içerisinde nasıl davranacağının etkilerini kitap boyunca alt metinlerde hissedebiliyoruz. Küçük yaşta hemcinsi tarafından cinsel istismara maruz kalan karakterimiz yaşadığı bu olaydan dolayı içsel sorgulamaya girer. Bu bağlamda iç çatışmaları hissettirirken bir yandan da dönemin İtalya’sını kaleme alan yazar, baskıcı dönemin “Normal ”ine vurgu yapar. O dönemin savaş siyasetine ve o düzen içerisindeki insanların istemedikleri halde siyasetin istediği normalliği yansıtma çabalarını da göstermeye çalışıyor.
Bireyden yola çıkarak düzen eleştirisi yapılan ve düşünülmemesi gereken şeyleri düşünüp fakat onu dile getirmeyip düzenin isteğini gibi (yani toplumun düşündüğünden farksız) davranış gösteren başkarakterleri açık biçimde ele almış. Yazar bir nevi sistem eleştirisi yaparken bunu kimi zaman birey üzerinden kimi zaman toplum üzerinden yapmış.
“insan bazı şeylere inanmasa da inanır gibi yapmalıymış…” aslından yazar okura işaret ediyor nasıl “normal” olunmasını gerektiğini. İnsan İçinde fırtınalarda olsa dışa vurulmasını ne kadar engellerse o kadar “normal” olurdu. Topluma ne kadar ayak uydurursan o kadar “normal ”sindir.
İlk okuduğum kitap olmasına rağmen hem konusu hem dili beni etkiledi. Tekrardan başka bir eserini okumak istediğim yazarlar arasına girdi diyebilirim.
Aslında kitabın özeti şu cümlede gizli: ”Düne kadar Mussolini’yi alkışlıyorlardı. Birkaç gün önce de onları bombardımandan korusun diye Papa’yı alkışlıyorlardı. Bugünde Mussolini’yi deviren krala tezahürat yapıyorlar.”·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.