Son zamanlarda okuduğum çoğu Türk yazarın kitabında aynı tadı alıyorum. Nasıl ki biz okurlar olarak, çevremizdeki onlarca dikkat dağıtan unsurun etkisi altında kalıyoruz, yazarlar da aynı dertten mustarip gibi. Bu kitapta o kadar çok tekrar eden yer var ki.. Komiser Nevzat romanlarına hakimseniz olay örgüsünü, Nevzat'ın bu zamana kadar başından geçenleri az çok bilirsiniz. Ancak bu kitaba özgü olarak sürekli ama sürekli Güzide ve Aysun'dan bahsediliyor ancak bir noktadan sonra bu rahatsızlık veriyor. Şöyle bir hava var; "biliyorsunuz Güzide ve Aysun'u öldürdüler." iki cümle sonra "Bildiğiniz gibi Aysun ve Güzide'yi arabada havaya uçurdular." iki paragraf sonra "alçaklar karım Güzide'yi ve kızım Aysun'u acımadan bombayla uçurdular." iki sayfa sonra "zaten Güzide ve Aysun'u da onlar öldürmemiş miydi?" Yahu yeter anladık tamam zaten biliyorduk dedim defalarca.
Daha çok yeni yetme polisiye yazarlarda olan bir hedef şaşırtma durumu da söz konusu, eskiden Ahmet Ümit bunu çok ustaca yapardı. Bu kitapta çok barizdi. Tıpkı Güzide ve Aysun olayı gibi sürekli şöyle bir hava var; "bu işin arkasındaki kesin o. bak bak nasıl da çaktırmıyor. Peki ya o değilse? yok yok kesin o. evet evet o olması lazım." Bir yerden sonra tamam anladık olayların arkasındaki o değil diyorsunuz.
Yayıncılık kurallarına bir güncelleme mi geldi, yazarlar artık para mı kazanamıyor bilmiyorum ama son dönemlerde bir de sayfa sayısı arttırma derdi var gibi. Bu kitap da 250 sayfada bitebilecek bir kitap ancak 500 sayfaya zorlanmış. Yazarın emeğine sağlık, tüm bunlara rağmen Nevzat Komiseri okumayı seviyoruz.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.