Nietzsche Ağladığında, okuyucuyu yalnızca bir hikayenin içine değil, insanın kendi iç çatışmalarının derinliklerine de çeken bir roman olduğunu düşünüyorum . Hikayenin merkezinde birbirlerine gerçekleri söylemekten kaçınan iki karakter var. Bu mesafe, aslında her birinin kendi iç dünyasındaki kırılganlıkların bir yansıması olarak birbirlerinin iç dünyasında tezahür ediyor. Roman ilerledikçe bu iki karakter, birbirlerinin çözümünün anahtarı haline geliyor. Başkalarına söyledikleri ya da söyleyemedikleri her söz, bir şekilde kendi iç çatışmalarını da açığa çıkarıyor. Ben okurken oldukça sürüklendim; hikaye bir yerden sonra sadece karakterlerin değil, okurun da kendi iç dünyasına tuttuğu bir ayna haline dönüşüyor. Ana karakterlerin içsel çatışmalarının birbirlerinde nasıl yankı bulduğunu ve bu yankı sayesinde karakterlerin kendilerini hiç bilmedikleri yönleriyle keşfedişini izlemek oldukça etkileyiciydi. Ayrıca Nietzsche’nin
“Amor fati” düşüncesini hatırlatarak insanın kendi yazgısını değiştirmeye değil, onu sevmeyi öğrenmesinin dönüştürücü gücünü de bizlere hatırlatıyor.
Sonuç olarak bu kitap, sadece felsefi bir anlatı değil; aynı zamanda insanın kendi iç sesini başkalarının hikayelerinde bulabileceğini gösteren güçlü bir yüzleşmenin göstergesi olarak değerlendirilmelidir.
iyi okumalar.
·
1 +1'leme
·41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.