Dorian Gray’in Portresi’ni okurken güzelliğin ne kadar tehlikeli olabileceğini hissettim. Oscar Wilde’ın cümlelerinde sadece estetik bir hayranlık değil, aynı zamanda derin bir korku da var: insanın kendine karşı dürüst olamamasının korkusu. Dorian’ın gençliğini koruma isteği, bana her insanın içinde taşıdığı o “zamanı durdurma” arzusunu hatırlattı ama Wilde bize bunun bedelini gösteriyor: ruhun sessiz çürümesi.
Dorian portresine baktığında kendi günahlarını, pişmanlıklarını, hatta belki bastırdığı tüm duygularını görüyordu. Bence hepimizin içinde böyle bir “portre” var. Günlük hayatın maskeleri altında sakladığımız, başkalarının görmesini istemediğimiz bir yüzümüz. Dorian o portreyi yok etmek isterken aslında kendi vicdanından kaçmaya çalışıyordu. Ama insan kendi vicdanından kaçamaz. Kaçtıkça kendine saplanan bir bıçağa dönüşür o kaçış.
Kitabın sonunu beni çok hüzünlendirdi. Çünkü o anda sadece bir karakter yok olmadı ; güzellik, masumiyet ve pişmanlığın karıştığı bir insan ruhu sustu. Wilde, insanın en büyük trajedisinin kendisinden saklanması olduğunu hissettirdi.
Ve belki de en sonunda anladım: Kim olursak olalım, bir gün herkes kendi portresiyle yüzleşir…
··
198 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.