Maud Ankaoua'nın Bugün Kalan Hayatımın İlk Günü kitabını okurken, açıkçası beklentilerim yüksekti, sonuçta kişisel gelişimle harmanlanmış bir roman olarak lanse ediliyor ve birçok kişi tarafından "hayat değiştirici" diye övülüyor. Ama benim için tam bir hayal kırıklığı oldu. Hikaye, iş stresiyle boğuşan bir kadın olan Maëlle'in, bir dağ yürüyüşü sırasında Tibetli bir rehberle tanışıp hayat dersleri almasını anlatıyor. Klasik bir "yolculuk metaforu": fiziksel macera üzerinden içsel aydınlanma. Kulağa ilginç geliyor, değil mi? Ama uygulamada o kadar yüzeysel ve öngörülebilir ki, sayfaları çevirirken sıkıldım durdum.Öncelikle, tekrar edicilik meselesi... Kitap boyunca aynı temalar dönüp dolaşıp geliyor: "Anı yaşa", "Korkularını bırak", "Doğayla bağ kur". Yazar bunları o kadar çok tekrarlıyor ki, sanki okuyucunun unutkan olduğunu varsayıyor. Her bölümde bir "aydınlanma anı" var, ama bunlar o kadar formülize edilmiş ki, orijinal bir şey yok. Edebi olarak bakarsak, dil basit ve akıcı, evet, ama bu sadelik derinlik eksikliğini örtmüyor. Karakter gelişimi zayıf; Maëlle başta sinirli bir iş kadını, sonra birden "uyanmış" biri oluyor, ama bu dönüşüm o kadar hızlı ve zorlama ki, inandırıcı gelmiyor. Yan karakterler ise karton kutu gibi: Rehber bilge, arkadaşlar destekleyici, hepsi hikâyeye hizmet etmek için var. Bir de gitti dağda doğru düzgün insan olmayan yerde aşkı buldu. Kitap sanki genç yetişkinlere hitap ediyor. 10'lu yaşların sonu veya 20'li yaşların başında olsaydım, belki bu "keşif" temaları bana ilginç gelirdi, hayatın anlamını sorgulayan, ilk kez spiritüel kavramlarla tanışan biri için heyecan verici olabilirdi. O yaşlarda "ego nedir, mindfulness nasıl yapılır" gibi fikirler taze ve motive edici gelebilir. Ama şimdi, 30'larımda, bana yeni bir şey sunmadı. Zaten bu konuları bilen biri için, kitap sadece bilinenleri tekrar eden bir rehber gibi: Motive edici alıntılar, basit egzersizler, ama edebi bir değer olarak sıfır yenilik. Anlatım tarzı da fazla didaktik; roman mı yoksa kişisel gelişim semineri mi belli değil. Eğer derin psikolojik katmanlar, karmaşık metaforlar veya stilistik ustalık arıyorsam, burada yok,sadece düz bir yol hikayesi.Sonuçta, birçok kişinin neden beğendiğini anlıyorum: Kolay okunuyor, ilham verici mesajlar veriyor ve stresli hayatta hızlı bir "reset" gibi. Ama edebi açıdan benim için sıkıcı, tekrar dolu ve yüzeysel bir eser. Eğer aradığım şey orijinal bir ses veya derin bir anlatıysa, bu kitap yerine klasik bir Camus veya modern bir Murakami tercih ederim.
·
162 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.