Bazı kitaplar vardır, kapağını kapattıktan sonra bile içindeki karakterler aklından çıkmaz. Saç Örgüsü de benim için öyle bir roman oldu.
Üç farklı kadın, üç farklı ülke, üç farklı hayat… ama tek bir duygu etrafında birleşiyorlar: umut.
Smita, Hindistan’da kızına daha iyi bir gelecek sunmak için mücadele eden bir anne. Giulia, İtalya’da ailesinin küçük atölyesini ayakta tutmaya çalışan genç bir kadın. Sarah ise Kanada’da başarılı bir avukat, ama iç dünyasında büyük bir kırılmanın eşiğinde.
Üçü de birbirinden çok uzakta, ama aynı cesaretle yaşıyorlar: pes etmemek.
Laetitia Colombani bu üç hikayeyi öyle zarif bir şekilde örmüş ki, her sayfada bir diğerinin sesini duyabiliyorsunuz. Kadın olmanın, direnmenin ve yeniden başlamanın evrensel halini anlatıyor aslında.
Okurken bazen Smita’nın çaresizliğine üzüldüm, bazen Giulia’nın içtenliğine gülümsedim, bazen de Sarah’nın sessiz gücüne hayran kaldım.
Ama her bölümde içimden aynı kelime geçti: “devam et.”
Romanın sonunda üç kadının hikayesinin bir saç örgüsü gibi birleşmesi ise bence kitabın en vurucu yanıydı. Hayatın bazen görünmez bağlarla insanları nasıl bir araya getirdiğini hatırlatıyor.
Bu kitabı okurken fark ettim ki, bazen en küçük umut bile insanın içindeki karanlığı aydınlatabiliyor. Her kadının hikayesinde kendimden bir parça buldum.
Saç Örgüsü bana şunu öğretti: Hayat bazen karmakarışık bir düğüm gibi görünse de, sabırla örmeye devam edersen sonunda mutlaka bir güzellik çıkıyor ortaya.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.