“Kişioğlu yazgısını gözünde taşır..”Edebiyat
Kimse kalmadığında ne hatırlamalı insan?
Kitabın ismi bana bu soruyu sordurmuştu ilk gördüğümde.
Cevabını verir belki dedim. Kimsenin artık kalmadığı o son durakta hatırlanmaya değen o noktayı gözlerimle görüp, kalbimle hissetmem gerekiyordu.
Kimse kalmadığında hatırlayacağın o şey hikayeni bilen ve sevgine şahitlik etmiş birinin varlığı olmalı evet.
Kitapta gördüğüm insanoğlunun birbirinden farklılıkları karşısında verdiği varolma mücadelesiydi temelde.
Bir yere ait olma çabasından, düşe kalka geçmiş bir ömürden sonra sadece birinde iz bırakabilmekmiş aslında başarı.
İnsan bunu tüm açıklığıyla görünce düştüğü her kuyudan doğrulabilirmiş.
Hakkı torunu sayesinde silkelenip kalktı ama ben bu hikayenin ağırlığını üstümden atamıyorum.
İnsan binbir düşünce, inanç, fikir, aykırılık hercümerciyle yoğrulmuşta karşı karşıya geçmiş gibi adeta.
Çocuğun başarısı babanın tüm emeklerini telef eder bazende.
Bir çok hikaye yarıda kaldı.
Kafamın içi eksik kalmış noktalar etrafında deveran ediyor.
Bir şeyleri oldurmaya gayret ediyorum istemsiz.
Ama hayat hep bir yarım kalmışlık hissiyle süregelmemiş mi zaten..
Hayatın bu ince sızısını içimize nakşettiren bir roman.
Bende neyi hatırlamam gerektiğini düşünmeye çekiliyorum.
Esen kalın.
·
116 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.