Margit Schönberger’in dili öyle sade ama aynı zamanda öyle keskin ki; babalık, erkeklik, aile ve kırılganlık üzerine söylenmemiş birçok şeyi bir anda yüzüme vurdu. Bu kitapta “baba” figürü, sadece otoritenin ya da koruyuculuğun simgesi değil — tam aksine, çoğu zaman çıplak, savunmasız, eksik ve insani bir hâlde karşımıza çıkıyor.
Okurken sık sık durdum. Çünkü bazı cümleler sanki benim içimde bir yere dokunuyordu. Hep güçlü olduğunu sandığımız figürlerin aslında ne kadar kırılgan olduğunu, suskunlukların içinde ne kadar çok korku saklı olduğunu fark ettim. Bir baba, bir evlat, bir insan olarak “kusurlu olmanın” ne demek olduğunu anlatıyor kitap; ama bunu bir ağıt gibi değil, bir fark ediş gibi yapıyor.
“Çıplak Babalar”, bana şunu düşündürdü: Hepimiz birilerinin çocuğuyuz, birilerinin babası, annesi ya da sevgilisi olmadan önce, aslında sadece çıplak birer insanız. Yani görünür olmayı, anlaşılmayı, sevilmeyi bekleyen canlılar.
Okumayı bitirdiğimde bir huzur hissettim, ama biraz da hüzün. Çünkü Schönberger’in kelimeleri bana hem kendi babamı hem de içimdeki “çocuk hâlimi” hatırlattı.
Belki de bu kitap tam da bu yüzden güçlü — seni kendi hikâyene döndürüyor. 
Çıplak Babalar
Çıplak Babalar
·
103 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.