Çıplak Babalar
Margit SchreinerYazar:
Margit Schreiner
Çevirmen:
Serap Gülerçin Karluk
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 43 dk.
Sayfa Sayısı:
96
Basım Tarihi:
Şubat 2024
Yayınevi:
Yapı Kredi Yayınları
Orijinal Adı:
Nackte Väter
ISBN:
9789750859700
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Türler:
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
mahvetti beniEdebiyat
Ayrılık üçlemesi mi? Daha adından belliydi bana ne yapacağı ya, bu kadar güzel mahvolacağımı bilmiyordum.
Parçalı bir metin bu, babanın parçalanan belleğini, kızın parçalanan duygularıyla yankıladığı için. Parçalı bir metin çünkü kırılmışlığın, dağılmışlığın doğru biçimi bu. Çünkü kaybın ağırlığını kelimeleri birkaç parçaya bölmeden anlatmak mümkün değil.
Babadan bahsediyor, sonra Berlin’in kireçli suyundan, sonra bilmem kimin çok içtiğinden…Bu daldan dala atlama biçimi, hem biçimsel hem duygusal bir strateji gibi: anlatıcının zihninin içinde dolaşıyoruz ve o zihin, bir yandan babasının kaybolan belleğini takip etmeye çalışırken, bir yandan da kendi geçmişinin, çocukluğunun, suçluluklarının parçalarıyla uğraşıyor.
‘Çıplak babalar’ aslında çoğul bir imge gibi, sadece bir Alzheimer hastasının çıplaklığı değil; otoritenin, babalığın, koruyuculuğun üzerindeki o kültürel zırhın soyulması.
Kim ister ki babasını çırılçıplak görmeyi? Elma ağacının yanında durup el sallayan, onu omuzlarına alıp gökyüzünde döndüren babayı daha yaşarken öldürüp yerine kapının yerini bulamayan kırılgan babayı koyan haksız zamanla kim dövüşebilir ki?
Kendi kızının babasının kucağında attığı kahkahaya bakıyor kitabın sonunda. Sessiz bir devir teslim töreni yani. Kitap boyunca yaptığı gibi, duyguyu çıplak hâliyle masanın üzerine -karanfillerin yanına, pencerenin önüne- koyup çekiliyor. Gerisini biz tamamlıyoruz: kendi babamızın sesiyle, kendi çocukluğumuzun yankısıyla.
…
“Hadi babacığım, sana sarılayım…Şimdi kucağına oturup kafamı omzuna koyayım çünkü tam oraya göre….
Salonda masanın üzerinde duran vazodaki karanfiller (hep o karanfiller!) bir daha asla şimdiki gibi kokmayacak ve eğer evdeki bir pencere çarparsa demek ki bir daha hiçbiri onun gibi çarpmayacak. Hele bir büyüyeyim o zaman ayağa
Çıplak Babalar2024 Okuma Raporları
Kızın babaya olan sevgisinin dokunaklı öyküsü Çıplak Babalarda orta yaşlarındaki anlatıcı çocukluk yıllarıyla.
bugünü arasında usulca salınarak bilin.
cin sınırlarında geziniyor,şimdi Alzheimer
hastası olmuş, zihni karışmış bir halde.
ölüme yaklaşan,çocukluğunun mükem.
mel babasına kendine özgü,soğukkanlı ve içten bir saygı duruşunda bulunuyor.
Yazar,bu minimalist ve parçalı romanı ile.
okurda gömülü kalmış anıları,özellikle.
de varoluşunun küçük, neredeyse unutul
muş çekirdeğinde saklanabilen anıları.
harekete geçiriyor.
Margit Schreiner’den İronik Bir Aile Anatomisi
Margit Schreiner’in Çıplak Babaları, aile kavramını ve özellikle baba figürünü alışıldık kalıpların dışına çıkararak, ince bir ironi ve keskin bir gözlem gücüyle sorgulayan bir kitap. Yazar, kişisel olanla toplumsal olanı ustaca iç içe geçiriyor; bir kadının gözünden, babaların “baba olma” biçimini, beklentileri, hayal kırıklıklarını ve zamanla kuruyan bağları ele alıyor.
Kitabı okurken zaman zaman rahatsız edici bir dürüstlükle karşılaşıyorsunuz. Çünkü Schreiner, idealize edilen aile yapısını parçalarına ayırmaktan çekinmiyor. Bunun yerine, bastırılan duyguları, sessiz öfkeleri, sıradan hayatların içinde sıkışıp kalan insanları gösteriyor. Mizahı ise kuru ama yerli yerinde – ne eksik ne fazla.
Bana kalırsa Çıplak Babalar, sadece baba figürü üzerine değil, genel olarak aile içindeki roller, iletişimsizlik ve kadın bakış açısının güçlü anlatımı açısından oldukça çarpıcı. Okuması kolay ama sindirmesi zaman isteyen bir kitap. Kendi aile tarihimize bakarken bazı sayfalarda ister istemez duraklıyoruz.
Puan vermedi·96 syf.·
2026 49. kitabı
Margit Schreiner’in bendeki yeri biraz ayrı sanırım. Daha önce “Sevmek Dedikleri” ve “Ev, Kadınlar, Seks.” kitaplarını okuduğumda hissettiğim şey çok netti. Karşımda insan ilişkilerinin en rahatsız edici, en kırılgan taraflarını inanılmaz bir dürüstlükle yazabilen bir yazar vardı. Hatta dürüstlük de yetmez; acımasızca dürüst. O yüzden “Çıplak Babalar”a başlarken beklentim çok yüksekti. Kitabı sevdim mi? Evet. Ama dürüst olmam gerekirse diğer iki kitabının bende bıraktığı etki daha büyüktü.
Romanın merkezinde Alzheimer hastası bir baba ve onun etrafında şekillenen bir kız çocuğu sevgisi var ama bu sevgi öyle “duygusal roman” kalıplarındaki gibi parlatılmış bir şey değil. Anne babaların yaş aldığını fark ettiğimiz o tuhaf dönemi düşünüp durdum kitabı okurken. Bir gün onları ilk kez “güçsüz” gördüğümüz anı. İnsan bunun için hiçbir zaman hazırlıklı olmuyor. “Çıplak Babalar” tam da o hazırlıksızlığın romanı gibi geldi bana. Anlatıcının babasına duyduğu sevgi çok gösterişli değil belki ama inanılmaz sahici. Yer yer sinirli, yer yer mesafeli, yer yer yorulmuş…
Anlatım biçimi yine çok Schreiner’e özgü. Bilinç akışı hissi taşıyan, parçalı ilerleyen, anılar arasında dolaşan bir yapı var. Bazen zihnin içinde dolaşıyormuşsunuz gibi hissettiriyor. Özellikle Alzheimer temasıyla çok uyumlu olmuş bu anlatım dili. Çünkü romanın kendisi de biraz unutmaya benziyor zaten; parçalı, kaygan ve yer yer bulanık. Ama sanırım beni diğer iki kitap kadar sarsmamasının nedeni tam da bu sakinliği oldu. Yine de Margit Schreiner, candır. Okuyun, derim.
Vedalar çoğu zaman doğru değil
Ayrılık Üçlemesi içinde en çok bu kitap yüreğime dokundu. Aslında bir günde bile bitirilebilecek kadar kısa bir eserdi; ancak satır aralarındaki duyguları sindirmek istediğim için acele etmedim. Kitap genel olarak bir kız çocuğunun babasına vedasını anlatıyor. Anlatıda bu veda ölümle gerçekleşmiş gibi görünse de ben asıl vedanın, çocuğun on günlüğüne çocuk yuvasına bırakıldığı anda yaşandığını düşündüm. Belki de kitapta en çok acıyı anne çekiyor; fakat anlatıcının duygularının gölgesinde kaldığı için bunu ancak satır aralarında hissedebiliyoruz. Bu kadar kısa bir romanda üç karakterin de ruh haliyle empati kurdurabilmesi etkileyiciydi. Aile bir kara delik gibi; ölüm bile her zaman bir son olmuyor, bazen yeni duyguların doğmasına vesile oluyor. Yazar, aile kavramının içinde hepimizin az ya da çok deneyimlediği rolleri oldukça etkileyici bir şekilde işlemiş.
Babası alzheimer olan ve ölen bir kadının anlatım dilini okuyoruz. Belki de benim için, baba-kız ilişkisi duygusallığı için yanlış bir dönem, bilmiyorum ama bana geçmedi..
Margit Schönberger’in dili öyle sade ama aynı zamanda öyle keskin ki; babalık, erkeklik, aile ve kırılganlık üzerine söylenmemiş birçok şeyi bir anda yüzüme vurdu. Bu kitapta “baba” figürü, sadece otoritenin ya da koruyuculuğun simgesi değil — tam aksine, çoğu zaman çıplak, savunmasız, eksik ve insani bir hâlde karşımıza çıkıyor.
Okurken sık sık durdum. Çünkü bazı cümleler sanki benim içimde bir yere dokunuyordu. Hep güçlü olduğunu sandığımız figürlerin aslında ne kadar kırılgan olduğunu, suskunlukların içinde ne kadar çok korku saklı olduğunu fark ettim. Bir baba, bir evlat, bir insan olarak “kusurlu olmanın” ne demek olduğunu anlatıyor kitap; ama bunu bir ağıt gibi değil, bir fark ediş gibi yapıyor.
“Çıplak Babalar”, bana şunu düşündürdü: Hepimiz birilerinin çocuğuyuz, birilerinin babası, annesi ya da sevgilisi olmadan önce, aslında sadece çıplak birer insanız. Yani görünür olmayı, anlaşılmayı, sevilmeyi bekleyen canlılar.
Okumayı bitirdiğimde bir huzur hissettim, ama biraz da hüzün. Çünkü Schönberger’in kelimeleri bana hem kendi babamı hem de içimdeki “çocuk hâlimi” hatırlattı.
Belki de bu kitap tam da bu yüzden güçlü — seni kendi hikâyene döndürüyor. 
Çıplak Babalar
Çıplak Babalar
Babası Alzheimer’dan dolayı dünyadan göçmüş biri olarak çoğu sahneye kendim yazmışım gibi hissedecek kadar âşinâydım okurken. Çeviriden mi yoksa yazarın yazım şekliyle ilgili mi tam emin değilim ama bazı kopukluklar mevcut.
Ajite edilmeden ancak yer yer şaşırtıcı şekilde fazla hissizce yazıldığını düşündüm. Ben çok duygusal biri olduğum için de olabilir. Olaylar, süreç hemen hemen aynı. Sürecin başında olup durumla alakalı tıbbi metinlerden farklı bir şeyler okumak isteyenler için kısa ve öz bir kitap. Alzheimer bir tanıdığı olmayan biri içinse pek bir şey ifade edeceğini sanmıyorum.
Ayrılık Üçlemesinin son kitabı Çıplak Babalar.Birbirinden bağımsız da okunan bu kitaplarda Sevmek Dedikleri ile Çıplak Babalar'ın anlatıcısı bir kadın,Ev,Kadınlar,Seks'in ki bir erkektir.Sevmek Dedikleri'nde anneden ,Çıplak Babalar da ise babadan ayrılışın ,yaşlılıklarından zaman zaman gençliğe yönelik hatıratlarından bahsedilir.İç monolog şeklinde yazılmış bu kitaplarda pek çok okuyucu kendinden bir şeyler bulacaktır.Özellikle anne ve babası yaş almış veya onların kaybına uğramışların daha bir etkilenerek okuyacağını düşündüğüm metinler bunlar.Çok fazla acıtasyon yanı yok yada ben hissetmedim ama bir baba_kız ilişkisinde sevgiye dayalı hislerin dışa vurumu söz konusu.Anlatıcımızın babası Alzheimer olmuştur ve çocukluğunda ki o babayla, omuzlarında gezip oyunlar oynadığı babanın artık her şeyi unutup kızının odasına çırılçıplak girdiği evreye kadar parça parça anılar iz sürer.
Yazardan bir sonraki kitabım Hayal Kırıklıkları Kitabı oldu.İlk fırsatta ona da bir inceleme bırakacağım. Kitapla ve sevgiyle kalınız.
Avusturyalı yazar margit schreiner'den okuduğum ilk roman. Anlatıcının babasının ölümüyle başlayan kitapta, anlatıcı zamanda ileri geri giderek babasıyla ilişkisini anlatıyor. Babamın dişleri, çıplak babalar, babamın şatosu ve vedalaşma olarak 4 bölüm var. Garip şekilde babasıyla yaşadığı güzel anılarda da, kötü diyemem ama anlamsız ve hatta bazen anlatıcının üzülmesi gerektiğini düşündüğüm yerlerde de hep aynı düz ve soğuk anlatım var. Kitapta duygulara neredeyse hiç yer verilmemiş gibi.
Buram buram hüznün yada sert bir nefretin olduğu bir kitap da olsun istemem ama duyguların insandan bu kadar uzak olması da garip gelmiştir hep. Soğuk ülke yazarlarının daha önce birkaç kitap okudum ama bu alanda hala eksiğim sanırım. Hala empati yapamıyorum tam olarak. Vigdis Hjorth'un Miras kitabında da benzer şeyleri hissetmiştim. Soğuk coğrafyanın soğuk insanları demiştim, yine aynı yerdeyim.
Kitabı sevdim mi? Hayır. Kötü müydü? Ona da hayır. Ama okumasam da olur muydu? Evet. Bu yüzden tavsiye listemde değil.
Yazar Hakkında
Margit SchreinerYazar · 3 kitap
Margit Schreiner 1953 yılında Avusturya'nın Linz şehrinde doğdu, ilk ve orta öğrenimini burada bitirdikten sonra Salzburg'da Alman filolojisi ve psikoloji okudu. 1977'den 1980'e kadar Tokyo'da yaşayan Schreiner burada Faust üzerine yazmakta olduğu doktora tezini yarıda bırakarak yazar olmaya karar verdi. 1980-82 yılları arasında Salzburg Üniversitesi'nde sekreterlik yaptı,
1983'ten itibaren yaşamını Salzburg ve Paris'te yazar olarak sürdürmeye başladı. Önce radyo için eserler kaleme alan Schreiner bunların ardından şiir ve makaleler yazdı. Öykülerden oluşan ilk kitabı Die Rosen des Heiligen Benedikt (Aziz Benedikt'in Gülleri) 1989'da yayımlandı. Bir süre Berlin ve İtalya'da da yaşadıktan sonra 2000 yılında Avusturya'ya döndü.
Sahne eserleri, denemeler ve makaleler de kaleme alan Schreiner'in romanları arasında Haus, Frauen, Sex (Ev, Kadınlar, Seks, 2001), Heisst Lieben (Sevmek Dedikleri, 2003) ve Haus, Friedens, Bruch(Meskene, Tecavüz, 2007) sayılabilir. Eserleri çeşitli dillere çevrilen Schreiner aralarında Theodor Körner (1986) ve Ben Witters (2000) ödüllerinin de bulunduğu çok sayıda ödül kazanmıştır.
