Bazen bazı anlarda kitaplar sizi çağırır. Nedenini bilmem ama dün, sanki bu kitapta kendime dair o an ihtiyacım olan satırları bulacağımı hissettim. Daha ilk sayfada camda oluşan buğuya yazı yazmakla ilgili yeri okuyunca hislerimde yanılmadığımı düşündüm ve öylece, bir solukta biten bir kitap yolculuğuna çıktım.
Daha küçücük yaşta birçok zorlu yoldan geçen güzeller güzeli Nebun’un hikâyesi; insanın ailesini seçemediğini, yetiştiği coğrafyanın yaşamını nasıl biçimlendirdiğini ve bazen nasıl savurduğunu bir kez daha gösteriyordu. “Coğrafya kaderdir” sözünü derinden hissettiren ama bu kaderin değişmeyeceğini de söylemeyen bir roman bu çünkü Nebun’un yolculuğu, hem kalpte bir burukluk hem de vazgeçmeyen bir iradeye hayranlık bırakıyor.
Onun yalnızlığı, zor zamanlarda kitaplara sığınışı,bunlar gözlerimi dolduran bölümlerdi. Son sayfalarında Nebun şöyle diyor:
"Bir kitapta okumuştum; karnının doymayacağı yerde açlığını belli etme. Sonradan anladım ki, dert anlatmak doğru insana değilse hiçbir işe yaramıyor.”
Bu satırlar kalbime kazındı.
Bu kitabın çağrısına kulak verdiğim için iyi ki dedim.
Okumak isteyen herkese şimdiden iyi okumalar.