Bu kitap öyle sessizce geliyor ki insanın içine... ama bir yerden sonra kalbini tutar gibi oluyorsun. Çünkü Ecel sadece ölümü anlatmıyor; yarım kalmışlıkları, içimizde taşıdığımız kırıkları da anlatıyor.
Görkem Gecingil'in kalemi sakin ama çok vurucu.
Cümleleri öyle gösterişsiz ki, belki de bu yüzden bu kadar derin dokunuyor. Okurken bazen sustum, bazen de içimden "evet, tam olarak böyle hissediyorum"
dedim.
Kitap bana şunu fark ettirdi: Ecel sadece bir son değil, bazen insanın içinde biten şeylerin de adı. Bir duygunun, bir ilişkinin, bir yanımızın ölümü... Ama her bitişin içinde bir kabulleniş, bir huzur da var.
-Kısacası, Ecel okuyanı yormuyor ama ruhuna dokunmadan da bırakmıyor. Bittiğinde bir sessizlik kalıyor, ama o sessizlik çok şey söylüyor...
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.