Yazar:
Görkem Geçingil
Yorumlar ve İncelemeler
Sevgi, bağlılık, sadakat, kader temalarının, yalnızlık, hastalık ve kayıp psikolojisinin derinlemesine işlendiği, hayatı sorgulayan kısa ama güzel bir varoluşsal roman okudum.
Bana çokça duygusal anlar yaşatırken son sayfasını okuduğumda derin bir huzur yaşayarak kapattım kitabın kapağını.
Yazarın anlaşılır, duru bir dili, merak uyandıran bir anlatımı var. Anı anlatımları, mektup paylaşımları ile sürdürülen, bugün ve geçmiş arasında geçişler ile anlatılan bir kurgu sunuyor biz okurlarına.
Kitabın akışında Tolstoy, Victor Hugo, Mevlana, Yunus Emre, Gazali 'den alıntılarla kutsal kitaplardan cümleler ile ve biraz mistik, biraz fantastik çokça da felsefik anlatımlarla karşılaşmak güzeldi.
03.17'de durmuş bir saat ve yaşadığı kayıplara rağmen hayata tutunmaya çalışan bir adam, Akif.
Henüz 14 yaşındayken anne ve babasını bir trafik kazasında kaybeden Akif 'i hayata Halim dedesi hazırlıyor. Üniversite yıllarında tanıdığı, çok sevdiği, hayatlarını birleştirme planları yaptığı Elif bir gün ansızın hayatından çekip gidiyor. Bu gidiş onda onarılması zor bir yıkım yapıyor. Yıllar sonra hayatına giren Buse ile ilişkileri de Elif'in gölgesinde devam ediyor
Akif saat üzerinde zamanın evrilerek kaderin değişebilmesi için bir mücadeleye giriyor.
Zamanlar arası fantastik geçişler yaşadığını sansa da kaderi değiştiremeyeceğini kabul ettiğinde ve bu gerçek ile yüzleştiğinde zamanı yaşamaya başlıyor.
Keyifli okumalar dilerim.
Bu kitap öyle sessizce geliyor ki insanın içine... ama bir yerden sonra kalbini tutar gibi oluyorsun. Çünkü Ecel sadece ölümü anlatmıyor; yarım kalmışlıkları, içimizde taşıdığımız kırıkları da anlatıyor.
Görkem Gecingil'in kalemi sakin ama çok vurucu.
Cümleleri öyle gösterişsiz ki, belki de bu yüzden bu kadar derin dokunuyor. Okurken bazen sustum, bazen de içimden "evet, tam olarak böyle hissediyorum"
dedim.
Kitap bana şunu fark ettirdi: Ecel sadece bir son değil, bazen insanın içinde biten şeylerin de adı. Bir duygunun, bir ilişkinin, bir yanımızın ölümü... Ama her bitişin içinde bir kabulleniş, bir huzur da var.
-Kısacası, Ecel okuyanı yormuyor ama ruhuna dokunmadan da bırakmıyor. Bittiğinde bir sessizlik kalıyor, ama o sessizlik çok şey söylüyor...
Bugün sizlere hepimizin ilgisini çekebilecek bir konuyu ele alan o kitapla geldim. “Ecel…”Görkem Geçingil’in kaleminden çıkan bu romanı okurken zamanın akışını gerçekten hissediyorsunuz. Öyle bir hikâye ki, sayfaları çevirdikçe içindeki zamanı da kurcalıyorsunuz sanki. Arif’in o eski cep saatine, kızına yeniden kavuşma umuduna tutunuşunu okurken, bir noktadan sonra onun acısı sizin göğsünüzde de yankılanıyor. Zamanın geri alınamayacağını hepimiz biliyoruz ama yine de içten içe “ya mümkünse?” diye fısıldıyoruz kendimize. İşte Ecel, tam da bu fısıltının romanı. Kayıp, pişmanlık, kabulleniş… Her satırda biraz daha derine çekiyor sizi . Bazı cümlelerinde nefesiniz kesiliyor, bazı sayfalarda kendi geçmişinize bakarken yakalıyorsunuz kendinizi. Ölüm, burada sadece bir son değil; bir fark ediş, bir tamamlanış hâline geliyor. Görkem Geçingil sade ama vurucu bir dille yazmış cümleleri fazla süs aramıyor ama hisleri fazlasıyla gerçek. Benim için Ecel, bir kitabın ötesinde, zamanı, kayıpları ve içsel yolculuğu sorgulatan o sessiz aynalardan biri oldu. Arif’in kızına ulaşmak için yaptığı o zaman yolculuğu, aslında her birimizin kendi geçmişine dönme isteğinin bir yansıması gibi. “Keşke”lerle yaşamak, bazen insanın en ağır yükü. Yazar bunu öyle bir dille anlatmış ki, ne duyguyu sömürüyor ne de umudu elinizden alıyor. Tam aksine, ölümün soğuk yüzüne bile bir tür teslimiyetin sıcaklığını katıyor. Kitap bittiğinde bir süre öylece kalıyorsunuz… saate, zamana, kendi kalbinize bakıyorsunuz. Çünkü anlıyorsunuz: Ecel yalnızca ölümü değil, hayatın içindeki küçük ölümleri de anlatıyor, biten sevgileri, susan kalpleri, geç kalan cümleleri. Ve hepsini öyle sessiz, öyle içten bir yerden dokunuyor ki, siz farkına bile varmadan kalbinizde bir şey kırılıyor ama aynı anda biraz da iyileşiyorsunuz.
Ecel,zamanı bir saatten ibaret görmeyen;onu hafıza,pişmanlık ve kayıp üzerinden yeniden kuran bir roman.
Yazarımız kitapta “zaman her şeyi iyileştirir” cümlesini sorgulamakla kalmamış,zamanın iyileştirmek yerine derinleştirdiği yaraları da kaleme almış.
Romanın merkezinde yer alan Arif,geçmişiyle barışmaya değil,onu yeniden yazmaya çalışan bir karakter.Ancak Arif'inbu yolculuğunda hatıralar iç içe geçiyor,zaman akıyor,duruyor, hatta bazen kırılıyor.Yazarın dili de tam bu noktada romanın ruhuna uyum sağlıyor: sakin,şiirsel ama sert.Arif’in yaşadıklarını yalnızca okumuyoruz,kırmaya çalıştığı zamanın o boğucu döngüsünü de birlikte yaşıyoruz.
Elif’in sessiz kaybı,sadece fiziksel bir kayıp değil; Arif’in iç dünyasında yankılanan bir boşluk.Bu boşluk ve Arif'in kırmaya çalıştığı kader-zaman döngüsü...Unutmanın bir tür ölüm olduğunu,hatırlamanın da cesaret istediğini okuyoruz satır aralarında.
Ecel,klasik bir zaman yolculuğu hikâyesi değil. Daha çok insanın kendi içine yaptığı,acıyla örülü bir yolculuk ve bu yolculuğun sonunda okura şu soruyu sorgulatıyor;
•Zaman mı değişmeli yoksa insan mı?
Bu kitap,hızlı okunup geçilecek bir eser değil,sakin ve sindire sindire okunmayı hak eden bir eser.Çünkü Ecel,saati durduramayanlara ama kalbini yeniden başlatmak isteyenlere yazılmış bir roman...
Nostalcik Okur 
Ecel Görkem Geçingil
Nostalcik Okur Ecel Görkem GeçingilReklam
