(SPOİLER)
Özetle;
Eserde adı verilmeyen bir "yalnız adam" (anlatıcı) Petersburg'un beyaz gecelerinde yani yazın güneşin batmadığı melankolik günlerde Nastenka adında genç bir kızla tanışır. İkisi arasında kısa ama yoğun bir duygusal bağ kurulur. Anlatıcı, içine kapanık bir hayalperesttir; kendi iç dünyasında yaşayan, insanlara karışamayan bir karakterdir.
Nastenka ise sevdiği bir adamın dönmesini beklemektedir. Anlatıcı ona âşık olur, fakat Nastenka sonunda sevdiği kişiyle yeniden bir araya gelir.
Anlatıcının umut dolu beyaz geceleri, sabah olduğunda yerini acı bir yalnızlığa yani karanlık gündüzlere bırakır.
•Dostoyevski burada hayal dünyasında yaşayan insanların gerçek dünyayla olan kopukluğunu anlatır. Anlatıcının "rüyası" kısa bir süreliğine gerçeğe dönüşür ama sonunda gerçeklik onu yeniden yalnız bırakır.
•Romanın duygusal doruk noktası, umudun sarsıldığı andır. Anlatıcı, "küçük bir mutluluk kırıntısıyla bile yaşanabileceğini" düşünür. Bu, Dostoyevskinin insana dair acımasız ama gerçekçi bakışını gösterir.
•"Beyaz geceler" metaforu şehrin kendisi kadar karakterin de ruh halidir. Gecenin hiç tam kararmaması, karakterin iç dünyasındaki "yarı uyanıklık" halini simgeler.
•Dili sade ama içe dokunur. Kısa bir hikâye olmasına rağmen, bir insanın iç dünyasının bütün karmaşasını hissettirir.
•"Beyaz Geceler" aşkın masumiyetini ve umutsuzluğunu bir arada hissettiren, melankolik ama saf bir hikâyedir.
Bir bakıma Dostoyevski nin "rüya görmeye cesaret edenler için yazılmış" bir eseridir. Okurda genelikle şu duyguyu bırakır: "Kısa sürdü ama güzeldi - tıpkı bir rüya gibi."
·
100 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.