Gökyüzü, günün son tiyatrosunu sahneliyor. Simsiyah ve lacivert tonların ağır bastığı perdenin önünde, güneş bir veda öpücüğü gibi kızıl ve turuncu alevler saçarak batıyor. Kalın, koyu bulutlar bu ateşi göğüslerken, her birinin kenarı altın sarısı bir ışıltıyla çerçeveleniyor; adeta karanlığın içinden sızan bir umut gibi. Bu an, her şeyi susturan, şehrin gürültüsünü bile yutan kadim bir sessizliği beraberinde getiriyor.
Ufukta, binaların silüetleri; koyu renkli, keskin ve heybetli. Onların hemen üzerinde, alçakgönüllü bir kubbe ya da çatı figürü, bu devasa manzaraya şahitlik eden küçük bir mühür gibi duruyor. Gün ışığı çekilirken, yeryüzü kararır, ışıklar söner, her şey daha derin bir anlam kazanır.
Video ilerledikçe, güneş tamamen kayboluyor ve geriye sadece o büyülü turuncu izler kalıyor. Tam bu anda, Firuze'nin sesi bir melodi gibi yükseliyor. "Kıskanır rengini, baharda yeşiller. Sevda büyüsü gibisin sen Firuze..."
Bu manzara, Firuze şarkısının ta kendisi. O Firuze, baharın yeşilini bile kıskandıran bir güzellik; tıpkı bu anın, gecenin karanlığını kıskandıran son parlaklığı gibi. Bu bir "sevda büyüsü"; izleyenin ruhuna işleyen, onu alıp götüren ve bütün hüzünleri unutturan bir an. O kayıp giden ışık, her gidenin ardından kalan unutulmaz bir aşkın izi gibi.
Gün biterken, ardında bıraktığı sadece bir renk cümbüşü değil, aynı zamanda huzurlu bir bekleyişin de sözü. Her şey yeniden başlayacak. Tıpkı her biten günün ardından doğacak yeni bir umut gibi.
·
84 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.