Tam anlamıyla yarım kalmış hissediyorum...
Dostoyevskinin kitaplarının, onları (zannımca) daha bir okunur yapan ama öte yandan da okuyucuyu kitabın büyük bölümünde yokuş yukarı yürüttükten sonra onu gerisin geri uçurumdan yuvarlayan bir özelliği var: Önceki birkaç yüz sayfada adeta ilerlemiyormuşçasına yavaş bir şekilde kurgulanan, zaman zaman sayfalarca bir düşünceyi -farklı bir zamanı ve mekanı anlattığından olsa gerek, kendi adıma bildiğim fakat anlayamadığım kelimelerle- anlatan, olayları en heyecanlı yerlerinde kesip okuyucunun belki de hiç tahammül edemeyeceği ama kuşkusuz yazar için pek önemli bir yan karakteri analize başlayan kitap; son yüz sayfada tüm düğümleri çözüyor. Okurun beklediği veya beklemediği, istediği veya istemediği şekilde, orası tartışılır...
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.