spoi içeriyor
Selamlar yine ben. Kitabı beğendim, ilk sayfasından itibaren direkt olarak beni içine çekti ve sardı zaten. Birkaç saatte oturup bitirdim. Kesinlikle herkesin en az bir kere okuması gerektiğini önerdiğim bir kitap. Konusu bir takım psikolojik sorunları ele alıyor. Okudukça insanı diğer satırları da okumaya ikna eden türden. Açıkçası bu kitap bir takım konularda gözlerimi açmama sebep oldu. "Hiç kimse ölmek için savaşmamalı, yaşamak için savaş vermeli." Veronika dünyanın kısır, monoton döngüsü içinde kendini sıkışıp kalmış hissederek erkenden hayatına son vermeyi hedefleyerek intihar ediyor. Başarısız bir intihar girişiminin sonucunda da kendini bir akıl hastanesinde buluyor. Ardından sadece bir haftasının kaldığını ve öleceğini öğreniyor. İlk başlarda ölümü beklemek yerine kendi iradesiyle ölüme bir an evvel kavuşmayı düşünüyor. İntihar etmek için yollar arıyor vesaire ama sonra o hastanede farkına vardığı bir takım şeyler onun hayatın aslında yaşamaya değer olduğunu fark etmesini sağlıyor. Bu süreçte bir takım kişilerle tanışıyor, onların hikayeleri hem okuyucuya hem de Veronika'ya ders veriyor. Veronika günleri azaldıkça yaşama isteğini daha çok duymaya başlıyor kalbinde ve bende ters köşe olmadan evvel bu yüzden çok üzülüyordum. Hatta kitabın ortasında bırakmayı düşündüm çünkü sonuçta Veronika ölecekti. İtiraf etmek gerekirse ilk sayfalarda yazarın Veronika'yı öldürmeyeceğini zaten aklımdan geçirmiştim ama sayfalarda kayboldukça bu düşünce de zihnimden silinip gitti çünkü Veronika gibi bende onun öleceği düşüncesine kaptırmıştım kendimi. Eduard ile yaşadığı aşk -ya da başka bir şey bilmiyorum- da içime ziyadesiyle işledi. Son anlarında Veronika bir adamın belki de hayatının daha fazlasının mahvolmasına engel olduğu için ayrı bir üzüldüm. Neyse Veronika ölmedi, bu yüzden mutluyum. Her şeyin Dr İgor'un bir oyunu olmasını bekliyordum açıkçası çünkü tahmin etmek güç değildi ama okudukça bu beklentin zihnimde gizli bir sis perdesinin arkasında kayboldu. Kitabı bitirdikten sonra da o sis perdesinin aralanmasıyla gün yüzüne kavuştu. Özetle bu kitap bana yaşamanın gerçekten değer olduğunu, dünyanın monoton olup olmamasının sadece bize bağlı olduğunu öğretti. Yolun sonunda eninde sonunda zaten öleceğiz, bu yol boyunca neden keyfimize bakmıyoruz ki? İnsanlar istedikleri kadar kendilerinden farklı olanı deli zannedebilir ama kendimizi en iyi biz biliriz. Bir yerde duyduğum ve çok sevdiğim bir söz vardır: Akıllı insan hatalarından ders çıkarır, zeki insan ise başkalarının hatalarından ders çıkarır. Veronika gibi bir hataya hiç düşmedim ama artık düşmemeye de kararlıyım çünkü onun hikayesi kitaptaki diğer karakterler gibi bana da ders oldu. Hayat gerçekten siz istedikçe yaşamaya değer
·
26 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
