Kurtarma Mesafesi’ni okurken kendimi sürekli tedirgin hissettim.Amanda ve David'in sesiyle ilerleyen anlatı, beni de onlar gibi her an bir şey olacakmış hissine soktu. Özellikle “kurtarma mesafesi” dediği o görünmez ip fikri bana çok dokundu; bir anne olarak çocuğuna ne kadar yakın olursan ol, bazı şeyleri engelleyemeyeceğini fark ettim.
Roman boyunca doğa, zehir, hastalık ve annelik birbiriyle iç içe geçti. En ürkütücü olan, hiçbir şeyin açıkça korkunç görünmemesi. Bu da bana gerçek hayatta fark etmeden yaşadığımız tehlikeleri düşündürdü — bazen çok geç olmadan göremediğimiz şeyleri.( Allah bilir ne kadar çok şey var.)
Samanta Schweblin’in dili çok yoğun ve sembolik. Bazen anlamı çözmek için geri dönmem gerekti. Bazı bölümler bilerek karışık yazılmış gibiydi emin olamadım. Yine de sonlara doğru netlik aradım, çünkü hikaye sanki tam bitmeden bitti. Bu yüzden tam tatmin olamadım.
Genel olarak “Kurtarma Mesafesi”, bana güven duygusunun ne kadar kırılgan olduğunu, özellikle bir çocuğu koruma isteğinin insanda nasıl bir saplantıya dönüşebileceğini gösterdi. Kendimle yüzlestim aslında bununla beraber anksiyetemde artmadı değil :(
·
123 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.