Kurtarma Mesafesi
Samanta Schweblin
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 57 dk.
Sayfa Sayısı:
104
Basım Tarihi:
Mart 2021
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
Distancia de Rescate
ISBN:
9789750747649
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Nefis bir kitap..Edebiyat
Son zamanlarda çağdaş Arjantin edebiyatından okuyup da sevmediğim bir kitap olmuş mu diye bakıyorum, bulamıyorum.
Samantha Schweblin’den okuduğum ilk kitap Kurtarma Mesafesi. En iyi kısa roman kategorisinde ödül almış, Man Booker ödülüne de aday olmuş kitaplardan biri.
Kurtarma mesafesi, kızının hep ulaşabileceği uzaklıkta olmasına dikkat eden Amanda’nın verdiği isim. Bunu farklı işlenmiş bir annelik ve korumacılık kitabı sanarak almış biri olarak, yazarın daha baştan Amanda’nın başarısızlığını ele vermesi beni şaşırttı. Ee dedim, ne kaldı ki merak edecek?
Yazar da avucumun ortasına “kurtçuklar” metaforunu koyup, yürü dedi. Daha öğrenecek çok şey var.
Bence bu kitabın en dikkat çeken yanı, bir anlatıcı olmaması. Bize olayları, nedenleri ve sonuçları aktaran biri yok. Her şeyi kesik kesik, hatta belirsiz, belli bir akışı olmayan, bazen kendi içinde tekrara düşen diyaloglar arasından çekip çıkarmaya çalışıyoruz. Kitap size, dikkat kesil, tetikte dur, kaçırma diyor.
Buraya şöyle kocaman bir yıldız koyuyorum⭐️. Neden mi? Bugüne kadar alışık olduğumuz ve genelde “-diye düşündü” kalıbıyla her şeyin elimize tutuşturulduğu yazım biçimini kenara bırakıyor yazar. Senaryoda okura da rol yazıyor. Sen de otur şurada, izle, anla, adını koy diyor.
Ki, kitabın üstüne kurulu olduğu korku ve gerilim zaten sizi buna mecbur bırakıyor. Kullandığı rahatsız edici metaforların nereye varacağını anlamak için çaba harcarken kitabı yeme isteğiyle okuyorsunuz. Hatta içinde kurtçuklar olmasa yenir de.
Ben bu kitabın tanıtım yazısındaki “ruh ve bireyle olduğu kadar, toplum ve çevreyle de alakalı” kısmındaki toplum ve çevreyi kitabı okurken anlayan zeki okurlardan biri değilim. Napim değilim.
Kitabı okuduktan sonra 
Anıl Alacaoğlu nun Matkap Dergisi’ndeki incelemesini okudum. Fark ettim ki, aslında
Anıl Alacaoğlu nun Matkap Dergisi’ndeki incelemesini okudum. Fark ettim ki, aslında
Kurtarma Mesafesi benim için bir solukta okunan bir kitap oldu. Bir solukta okunması hem romanın kısalığından (100 sayfa) hem de okurken yarattığını atmosfer nedeniyle soluğumu kesmesinden. Yazarın yarattığı tekinsizlik duygusu ile insan okurken bir yandan gerilirken, bir yandan da içine düştüğünüz merak nedeniyle sayfaları ardı ardına çevirir buluyorsunuz kendinizi.
Olay Arjantin'de bir kasabada geçiyor. Amanda ve kızı Nina tatil için geldikleri bu kasabada Carla ile tanışıyorlar. Kendini bir anda Carla ve oğlu David'in hikayesinin içinde bulan Amanda zaten "annelik" i zor yaşayan bir kadın. Sürekli kızını gözünün önünden ayırmayan hatta ve hatta hep kötü olasılıklara kafa yoran, kızı Nina birden havuza düşecek olsa arabadan çıkıp koşarak ona varmasının ne kadar süreceğini hesaplayan ve buna da kendince "Kurtarma Mesafesi" diyen bir kadın Amanda Anlayacağınız aşırı korumacı bir annelik hakim Amanda'ya.
Kitapta Amanda'nın yaşadıklarının yanında bir de devreye giren kasabada yaşanan çevresel faktörler, kullanılan tarım ilaçları nedeniyle de yaşanan sıkıntılar var. Tüm bunların bir araya gelmesiyle de başladığı andan itibaren sizi tekinsiz bir atmosferde ağırlayan bir roman var.
Ben tarz olarak pek gerilim seven biri değilim. Ancak hem böylesine gerildiğim, hem de zevk aldığım bir metin okumamıştım şimdiye kadar. Arada farklı tarzlar okumak, değişiklik yapmak da iyi geliyor insana.
Kitabın yazarı Samanta Schweblin bu ilk romanı ile 2017 Man Booker Ödülü kısa listesinde yer almış. Sinemacılık eğitimi almış yazarın metninde bu özellik açıkça kendini belli ediyor. Ayrıca kitabın filmi de çekilmiş ancak henüz vizyona girmemiş. Yazar Latin Amerika edebiyatının yükselen temsilcilerinden biri olarak görülüyor. Tabii konu Latin Amerika edebiyatı olunca büyülü gerçeklikte
10/10
2025 77. kitabı
Off ben ne okudum böyle..
Soluksuz okurken birden bitiverdiğinde ağzımdan çıkan cümle buydu. Ne zaman başladım ne zaman bitirdim hiç farketmedim bile. Uzun zamandır bu kadar tekinsiz, beni bu kadar geren ve bu kadar içine girmemi başaran bir kitap olmamıştı. Latin Amerika yazarlarına olan sevgim günden güne artıyor.
Kitaptaki anne kızın gittikleri kasabada tanıştıkları anne oğul ile aralarında geçen diyaloglar ve yaşananlar çoğu zaman şiddetli bir kalp çarpıntısı ve gerginliğe yol açtığı için kalp problemi olanları öncelikli olarak uyararak diğer herkese muhakkak bu kitapla tanışmalarını tavsiye ederim.
Elinizden bırakamadan bitirmeniz olasıdır1000Kitap
Öncelikle kitap bir metafor üzerine kurulu.Yani metafor derken aslında olaylar yaşanmıyor veya hayal dünyası gibi bir şey kastetmiyorum. Olaylar yaşanıyor evet ama yazarın vermek istediği mesaj kızını 'fazlaca' koruma iç güdüsüyle hareket eden bi annenin kızıyla birlikte kısa süreli bir tatil amacıyla geldiği kasabada yaşadığı gerilim dolu olaylar bütünü üzerinden,insanlar olarak bizlerin doğaya,insanlığa ve dünyaya geri dönülmez hasarlar bıraktığımızı anlatmak oluyor. Ve kitabın ilk sayfasından itibaren akan diyalog,ve hep merağınızı ve gerilimi en üst seviyede tutan kurgu,kitabı bir an bile elinizden bırakamadan,hatta bitirdiğinizi bile anlamadan sona gelmenizi sağlıyor.Ve kitap bittiğinde de verdiği o garip huzursuzlukla ve yarım kalmışlıkla baş başa kalıyorsunuz.Yazarımızın sinema bölümü mezunu olmasının anlatıma yansıdığı da göze çarpıyor. Çünkü o gerilimi sanki izliyormuş gibi fazlasıyla hissettim.Bu sitede bu kadar az okunmaya sahip olmasına şaşırdığım kitaplar arasına girmiş bulunuyor bu eser. Bu tarz kitapların popülaritesinin artması gerektiğini düşünüyorum. Tavsiyedir,kitaplığınıza ekleyebilirsiniz.Keyifli okumalar dilerim.
Küçükken annem, ben sokakta oyun oynamaya çıkmadan önce tembihlerine başlardı. Hep aynı cümlelerden oluşurdu bu ritüel:
‘Hülya seni görebileceğim yerlerde oyna, balkondan baktığımda seni seni göreceğim.
Seslendiğimde duyacaksın’
Ve bir gün iki sokak aşağıya gittim arkadaşlarımın peşinden, bir dut ağacı vardı ve Tanrım o dutlar çok lezzetliydi! Ne kadar zaman geçirdim bilmiyorum ama artık eve gideyim diye düşünürken annemi gördüm karşımda. Bir ruh gibiydi. Bağırıyordu: ‘çok korktum, çok bağırdım duymadın’
Şimdi düşünüyorum, ben uzaklaşmaktan değil karşımdaki annemi korkutmuş olmaktan dolayı ağlıyordum. Yıllar sonra başka bir şehire gittim okumak için, her gün işe gidiyorum veyahut. Ama bana seslenmek istediğinde telefon açıyor artık annem, o telefonu ertelemiyorum, hemen açıyorum..
.
Kurtarma Mesafesi çocukluğuma dair bu anıyı canlandırdı.. Büyük bir huzursuzlukla okudum. Taşraya tatile giden Amanda ve kızı Nina’nın yollarının o yeşil evle kesişmesini karnımda ağrıyla okudum. Bitene kadar bırakmadım elimden. Büyük bir uğursuzluğu okurcasına..
.
Ağızdaki Kuşlar kitaplığımda beklerken; elim önce bu kitabına gitti yazarın. Tabii ki diğer kitabı beklemeyecek artık.
.
Çok sevdim. (Beni konfor alanımdan çıkaran her kitabı sevmeye meyilliyim sanırım)
.
Emrah İmre çevirisi, Utku Lomlu kapak tasarımıyla
Kurtarma Mesafesi’ni okurken kendimi sürekli tedirgin hissettim.Amanda ve David'in sesiyle ilerleyen anlatı, beni de onlar gibi her an bir şey olacakmış hissine soktu. Özellikle “kurtarma mesafesi” dediği o görünmez ip fikri bana çok dokundu; bir anne olarak çocuğuna ne kadar yakın olursan ol, bazı şeyleri engelleyemeyeceğini fark ettim.
Roman boyunca doğa, zehir, hastalık ve annelik birbiriyle iç içe geçti. En ürkütücü olan, hiçbir şeyin açıkça korkunç görünmemesi. Bu da bana gerçek hayatta fark etmeden yaşadığımız tehlikeleri düşündürdü — bazen çok geç olmadan göremediğimiz şeyleri.( Allah bilir ne kadar çok şey var.)
Samanta Schweblin’in dili çok yoğun ve sembolik. Bazen anlamı çözmek için geri dönmem gerekti. Bazı bölümler bilerek karışık yazılmış gibiydi emin olamadım. Yine de sonlara doğru netlik aradım, çünkü hikaye sanki tam bitmeden bitti. Bu yüzden tam tatmin olamadım.
Genel olarak “Kurtarma Mesafesi”, bana güven duygusunun ne kadar kırılgan olduğunu, özellikle bir çocuğu koruma isteğinin insanda nasıl bir saplantıya dönüşebileceğini gösterdi. Kendimle yüzlestim aslında bununla beraber anksiyetemde artmadı değil :(
Kurtarma Mesafesi
Kitaba ilk başladığımda anne çocuk ilişkisinden bahsettiğini düşünmüştüm çünkü kurtarma mesafesini bu şekilde açıklıyordu: “Ben hep en kötü olasılıklara kafa yorarım. Şu an bile kafamda hesap yapıyorum, Nina birden havuza düşerse arabadan çıkıp koşarak ona ulaşmamın ne kadar süreceğini hesaplıyorum. Kızımla aramdaki değişken mesafeye verdiğim isim ‘kurtarma mesafesi’, günlerimin yarısını bunu hesaplayarak geçiriyorum, yine de hep gereksiz riskler alıyorum.” Ve kurtarma mesafesinde bahsedilen bu ipin anne karnında ki göbek bağına benzetildiğini düşünmüştüm. Ama kitapta ilerledikçe ,ki bu gerçekten çok kolay oluyor, bahsedilen bağın aslında çok daha derin olduğunu anne çocuk değil toprak ana ve insanoğlu arasında kopmaması gereken asıl bağdan bahsettiğini gördüm. Toprakla, doğayla insan arasındaki ‘kurtarma mesafesi’ artıkça dengenin bozulduğunu ve sona yaklaşıldığını anlatıyor aslında kitap. Ve bu son malesef bir anda gelmiyor ip yavaşça geriliyor: fabrikalar suları zehirliyor, sular toprağı, toprak diğer canlıları. Çocuklar hilkat garibesi gibi doğuyor. Bu gariplik bazılarının fiziğinde bazılarının ise David gibi ruhunda meydana geliyor.
Farkedilmeden sinsice zehirleniyoruz kurtarma mesafesi gittikçe artıyor ve malesef bizi kurtarak zehiri paylaştıracak bir ‘yeşil ev’ de yok etrafımızda. Bu nedenle bi an önce uyanmalı doğayla aramızda ki kurtarma mesafesini yakın tutmalıyız.
Samanta Schweblin'den, önce Ağızdaki Kuşlar' ı okumuş günlerce kendime gelememiştim. Dün de Kurtarma Mesafesi 'ni okudum. Yine huzursuz oldum. Hissettiğim, kişisel bir huzursuzluk değil, dünyanın ve insanlığın geleceği ile ilgili olarak duyduğum yoğun kaygıydı. Tarım ilaçlarının doğayı zehirlenmesini, insan bedeninde ve algısında yarattığı tahribatı anlatıyor yazar. Önlem alınmaz, gidiş durdurulmazsa yaratacağı tahribatı ürkütücü bir kurgu içinde veriyor. Roman boyunca zihnimde dalgalanmalar oluyor gibi hissettim, algım zayıfladı, bedenimde, derimin altında kurtçuklar gezindi. Yazarın çığlığına kulak vermezsek insanlığımızdan çıkacağımızı, bir yerlerde sürüne sürüne öleceğimizi düşündüm.
Önlenemez bir felakete gidişin romanı Kurtarma Mesafesi. O mesafeyi kaybettiğinizde her şey için çok geç olacak. Kitabın kapağındaki kırmızı Utku Lomlu 'nun tehlikeye çektiği dikkat, at zehirli sudan içtiği için ölen aygır, etrafındaki beyaz halkalanmalar ise kurtçuklar.
"Arjantin taşrasında, tarlalar arasında bir kasaba... Kasabanın kıyısında yeşil renkli, gizemli bir ev... Huzurlu bir tatil hayaliyle kasabaya gelen Amanda ve küçük kızı Nina... Tek amacı kızını korumak olan Amanda'nın önce ona ulaşması lazım, ulaşmak içinse olayları tetikleyen o ânı bulması."
Öncelikle Kurtarma Mesafesi kitabının çok değişik bir kitap olduğunu belirtmek istiyorum. Kitabın genel havasının korku ve merak duygusu arasında gidip gelen bir sürükleyiciliği olduğunu da söyleyebilirim. Sayfaları çevirdikçe olayı kavramaya çalışma dürtünüz ile merak duygunuz birleşip size kitabı bir çırpıda bitirtebilir. Ancak buna aldanıp yüzeysel okumaya kalkarsanız muhtemelen kitap bittiğinde kafanız karışmış ve “e şimdi ne oldu, amaç neydi?” gibi sorular sormuş olacaksınız. Bu yüzden kitabı not tutarak okumanız gerektiğini düşünüyorum. Ama tabii ki yine de siz bilirsiniz.
Gelelim kitabın anlatmak istediği mesaja. Kurtarma Mesafesi kitabı, adında da anlaşılacağı üzere bir kurtarma, acil planı. Ancak bu acil plan fiziksel değil, tamamen dürtüsel ve hissel bir plan. Bir annenin çocuğunu her türlü tehlikeden kurtarma çabasını konu alan, ancak bu çabanın tamamen gözle görülebilecek bir seviyede tutulması, olayın ne kadar vahim bir vaka olduğunu bize gösteriyor. Annenin “kurtarma mesafesi” dediği şey; içgüdüsel olarak çocuğuna olan bağlılığını ve ona gelebilecek tehlikeleri önleme mekanizmasıdır desek, herhalde çubuğu gediğine tam oturtmuş oluruz.
Neyse, bu annenin psikolojisinin tamamen sırat köprüsü kadar ince bir çizgide gidip geldiğini anlamışsınızdır umarım. Çünkü bu kurtarma mesafesi denilen kavramı o kadar abartıyor ki çocuğuyla ilgilenecek vakti kaldığından şüpheliyim. Sanırım biraz da paranoyak bir anne; hatta ne birazı, basbayağı psikolojik bir vaka sunuyor yazar bize.
Şimdi kitap yer yer gerçeklikten de kopuyor, fantastik bir yere evriliyor da diyebilirdim; ancak bunu yüzeysel okuyan biri söylerdi. Çünkü fantastik evrilme dediğimiz olayın, bizim annemizin tamamen paranoyaklığından kaynaklandığını düşünüyorum. Annemizin üstüne gidiyorum; çünkü komşunun
Kontrolsüz zirai ilaçlar ve sonuçları
Kurtarma Mesafesi çağdaş Arjantin Edebiyatı eserlerinden. 
Samanta Schweblin güncel bir konuyu gündemine almış düzensiz kullanılan tarım ilaçları, pestisid ve insektisidlerin toprağa, hayvanlara ve insanlığa zararları.
Mevzu Güney Amerika olunca 
Gabriel Garcia Marquez etkilenmesi görmemek biraz şaşırtıcı oluyor. At yetiştiriciliği yapan bir aile, üzerine titredikleri küçük erkek çocukları, kıt kanaat geçim kaygısı. Bir gün besledikleri bir aygır ahırdan kaçıyor ve anne-çocuk peşinden koşuyor. Önce ölü bir kuş, sonra zehirlenen at ve ateşlenen çocuk. Buradan sonra paranornal olaylar veya büyülü gerçekçilik işin içine giriyor.
Anne çocuğun hayatını kurtarmak için "yeşil ev" denilen bir yerde büyücü bir kadına götürüyor. Kadın çocuğun hayatının kurtulabileceğini ama ruhun başka bir bedene gideceğini söylüyor. Mecbur kabul eden anne bedeni evladı, ruhu başka biri olan bir çocukla baş başa kalıyor. Yolda bu şekilde olan başka çocuklar olduğu da görülüyor.
Şehre bir yabancı gelip aynı döngüye girmesi ile kitap ilerliyor. Sizi yeni ve başka süprizler bekliyor. Kitabın sonunda küçük kıza ve ayıcığa dikkat ediniz...
104 sayfalık kısa kitabı okumanızı tavsiye ederim. Keyifli okumalar....Edebiyat
Kurtarma Mesafesi çağdaş Arjantin Edebiyatı eserlerinden. Samanta Schweblin güncel bir konuyu gündemine almış düzensiz kullanılan tarım ilaçları, pestisid ve insektisidlerin toprağa, hayvanlara ve insanlığa zararları.
Mevzu Güney Amerika olunca Gabriel Garcia Marquez etkilenmesi görmemek biraz şaşırtıcı oluyor. At yetiştiriciliği yapan bir aile, üzerine titredikleri küçük erkek çocukları, kıt kanaat geçim kaygısı. Bir gün besledikleri bir aygır ahırdan kaçıyor ve anne-çocuk peşinden koşuyor. Önce ölü bir kuş, sonra zehirlenen at ve ateşlenen çocuk. Buradan sonra paranornal olaylar veya büyülü gerçekçilik işin içine giriyor.
Anne çocuğun hayatını kurtarmak için "yeşil ev" denilen bir yerde büyücü bir kadına götürüyor. Kadın çocuğun hayatının kurtulabileceğini ama ruhun başka bir bedene gideceğini söylüyor. Mecbur kabul eden anne bedeni evladı, ruhu başka biri olan bir çocukla baş başa kalıyor. Yolda bu şekilde olan başka çocuklar olduğu da görülüyor.
Şehre bir yabancı gelip aynı döngüye girmesi ile kitap ilerliyor. Sizi yeni ve başka süprizler bekliyor. Kitabın sonunda küçük kıza ve ayıcığa dikkat ediniz...
104 sayfalık kısa kitabı okumanızı tavsiye ederim. Keyifli okumalar....Yazar Hakkında
Samanta SchweblinYazar · 4 kitap
1978’de, Arjantin’in Buenos Aires kentinde doğdu. Buenos Aires Üniversitesi’nde sinemacılık öğremini gördü. ilk derlemesi El Núcleo del Disturbio’yu [Karmaşanın Merkezi] 2002’de, bu derlemedeki öykülerin bir kısmını içeren Ağızdaki Kuşlar’ı 2008’de, üçüncü derlemesi Siete Casas Vacías’ı [Yedi Boş Ev] 2015’te yayımladı. Öyküleri Arjantin ve Güney Amerika’da Fondo Nacional de las Artes, Haroldo Conti, Casa de las Américas gibi ödüllere layık görüldü. Granta dergisi tarafından İspanyolca dilinde eser veren en iyi genç yazarlar arasında gösterildi. ilk romanı Distancia de Rescate [Kurtarma Mesafesi] 2017’de Man Booker Ödülü kısa listesinde yer aldı.
