Keyifle okudummm. Derinliği fazlasıyla çok olan efsane bir kitap.
Hem polisiye hem de tarihi, dinleri bir arada görmek, bilgi yoğunluğunu edebiyata harmanlanmış haline erişmek isteyenlerin okumak isteyeceği türden bir roman.
Şimdi gelelim genel bir değerlendirmeye:
Ahmet Ümit’in Kavim’i, sıradan bir polisiye roman değil. Bir cinayetle başlıyor ama asıl derdi insanın içindeki karanlığı, inancı ve adaleti sorgulamak. Göğsünde haç saplı bir ceset… Ve ardından bizi İstanbul’dan Mardin’e, “Kadim inançların ve unutulmuş dillerin arasına sürükleyen bir hikâye.” Geçen sene Ezidilerin, Süryanilerin vs olduğu köylere gidip, bizzat oradaki insanlarla tanışmam beni kitabı okumam konusunda daha da istekli hale getirdi diyebilirim.
Başkomiser Nevzat’ı bu kitapta daha yorgun, daha insani buldum. Cinayeti çözmeye çalışırken aslında kendi vicdanının peşine düşüyor. Ahmet Ümit, polisiye kurguyu bir kültür ve kimlik meselesine dönüştürmüş. Okurken sadece “katil kim” diye merak etmiyorsun, “insan neden kötülük yapar” diye de düşünüyorsun.
“Adalet, vicdanımız ile yasa arasında bir yerde duruyor.”
Bu cümle bence romanın kalbi.
Mekân betimlemeleri çok güçlü; Mardin’in taş evleri, kiliselerin küf kokusu, geçmişin izleri… Hepsi bir atmosfer değil, adeta bir karakter gibi. Tek zorlayıcı tarafı, yer yer yoğun bilgi yükü; ama o da hikâyeye derinlik katıyor.
Kısacası Kavim, hem sürükleyici hem düşündürücü. Bir cinayetin ardında yatan “kavimleri”, yani insanın köklerini ve çelişkilerini anlatıyor. Polisiye seven ama edebî derinlik de arayan herkesin okuması gereken bir roman.
·
230 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.