Bugün iki kadının sesini duydum1000Kitap
Bugün iki kitabı aynı gün bitirdim:
Virginia Woolf ’un 
Kendine Ait Bir Oda’sını ve 
Nihan Kaya ’nın 
Beni Zorla Sağma, Bırak Ben Emzireyim Seni yi.
Sayfalar farklı, kelimeler farklıydı ama ikisi de aynı yerden konuşuyordu. Farklı dönemlerin kadınları, aynı meseleyi anlatıyor gibiydi. Bir kadının yaratma hakkı.
Bir kadının kendine ait olma, kendi sesini koruma mücadelesini.
Virginia Woolf , bir kadının yazabilmesi için fiziksel bir odaya, kendi alanına ihtiyacı olduğunu söyler.
Nihan Kaya ise o odayı içe çevirir bedenin, ruhun, hatta annenin sütü bile bu alanın bir parçasına dönüşür.
“Beni zorla sağma” derken aslında “benden zorla üretim, zorla fedakârlık bekleme” demektir.
Her iki kitap da kadının sadece vermekle değil, kendinden taşanı geri almakla da var olabileceğini hatırlatır.
Bu iki sesi arka arkaya dinlerken, içimde tuhaf bir yankı oluştu.
Kadınlar yüzyıllardır yalnızca doğurmakla değil, kendi benliklerini doğurmakla da uğraşıyor.
Woolf’un odası bana nefes aldırdı, Kaya’nın sesi ise içimdeki bastırılmış üretme arzusuna dokundu.
Ve günün sonunda, iki kitap da aynı cümleyi fısıldadı bana:
“Kendine ait bir oda, kimsenin zorla sağamadığı bir benliktir.”
Dipnot:
Artık kadınların, annelerin ve tüm yaratan ruhların, toplumun kalıplarından değil, kendi iç seslerinden beslenme zamanı.
Virginia Woolf ’un Kendine Ait Bir Oda’sını ve Nihan Kaya ’nın Beni Zorla Sağma, Bırak Ben Emzireyim Seni yi.
Sayfalar farklı, kelimeler farklıydı ama ikisi de aynı yerden konuşuyordu. Farklı dönemlerin kadınları, aynı meseleyi anlatıyor gibiydi. Bir kadının yaratma hakkı.
Bir kadının kendine ait olma, kendi sesini koruma mücadelesini.
Virginia Woolf , bir kadının yazabilmesi için fiziksel bir odaya, kendi alanına ihtiyacı olduğunu söyler.
Nihan Kaya ise o odayı içe çevirir bedenin, ruhun, hatta annenin sütü bile bu alanın bir parçasına dönüşür.
“Beni zorla sağma” derken aslında “benden zorla üretim, zorla fedakârlık bekleme” demektir.
Her iki kitap da kadının sadece vermekle değil, kendinden taşanı geri almakla da var olabileceğini hatırlatır.
Bu iki sesi arka arkaya dinlerken, içimde tuhaf bir yankı oluştu.
Kadınlar yüzyıllardır yalnızca doğurmakla değil, kendi benliklerini doğurmakla da uğraşıyor.
Woolf’un odası bana nefes aldırdı, Kaya’nın sesi ise içimdeki bastırılmış üretme arzusuna dokundu.
Ve günün sonunda, iki kitap da aynı cümleyi fısıldadı bana:
“Kendine ait bir oda, kimsenin zorla sağamadığı bir benliktir.”
Dipnot:
Artık kadınların, annelerin ve tüm yaratan ruhların, toplumun kalıplarından değil, kendi iç seslerinden beslenme zamanı.··
152 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
☽eli \/en?̈??
Gönderi Sahibi
34 güne uzaması da boşuna değilmiş Nihan’cığımın kitabının varmış bi hikmeti :)) sevdim bu denk gelişi ❤️
Uyanınnn kadınlarım !
Artık kendi iç sesimizi duymanın, kendi ritmimizle üretmenin zamanı.
Kimse bize neyi nasıl sevip üretmemiz gerektiğini söyleyemez.
Kendi odamızı, kendi alanımızı, kendi benliğimizi yaratabiliriz.
Ve evet, bu bir başlangıç 😉sessiz bir direniş, içten bir özgürleşme…