Kitap incelemelerini okurken bazen zihnimin içinde okurlara çıkışırım yahu bu kitaptan bunu mu anladın diye. Sanki bir kitabın anlatmak istediği tek bir şey varmış da o da benim anladığımmış gibi. İşte bu düşüncemden ötürü kulaklarıma kadar kızardım bu kitabı okurken. Manguel’in söylediklerinden şunu anlıyorum ki; hikayelerde onlarca anlam gizlidir ve biz bize lazım olanı çekip alırız. Anlatıların onlarca boyutu vardır, sanki içlerinde bir sürü yönü gösteren tabelalar vardır ve biz ihtiyaç duyduğumuz yöne gideriz.
Bu eserinde Manguel bazı olguların anlamını çeşitli hikayelerin içinde arıyor. Gılgamış, Babil, Don Quijote… Başka başka hikayelere bağlanıp, asırlar öncesine uzanan bir zaman tünelinde ordan oraya savuruyor bizi. Bu nasıl bir akıl yürütme, nasıl bir hayal gücü, nasıl bir muhakeme yeteneğidir? Yazarın bilgeliği, entellektüel birikimi karşısında tutulup kaldım. Bu hikayelere hiç böyle bakmamıştım. Okurluk iyi güzel de insan kitapları nasıl ameliyat edeceğini de bilmeli. Manguel, Borges gibi yazarlar insana tam olarak bunu öğretiyor.
Manguel ile yolculuğum çok değişken. Bazen kendimi anlatısında zevkten kaybederken bazen çok cahil hissediyorum. Bu eserden çok tatmin duydum. Hani bazı şeyleri öğrenmek içimizde bir boşluğu doldurur ya öyle bir şey. Çok zengin bir içeriğe sahip ve fakat bir o kadar da ağır bir kitap. Sakin kafa ile, zihniniz çok yorgun değilken okumanızı öneririm.
·
91 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.