"Hiçbir suç yükleyemedikleri için kitap okumak diye bir suç icat ettiler. Cehaletin övgüsünü yapıyorlar."
"Toplum ancak öncülerin yaktığı meşalelerle aydınlanabilir, bu meşale, kendi bedenleri olsa bile."
"Bir sabah uyandık, suçluyduk; neden, nasıl, bilmeden."
"Vatan haini değildik; bizi vatandan uzaklaştırmak zorunda bırakanlardı hain."
Zülfü Livaneli, Bekle Beni eserini kendi hayatından yola çıkarak yazmıştır.
Hikâye başkarakterleri Leyla ve Selim etrafında dönüyor; bir yandan aşkları ve kavuşma arzuları, diğer yandan toplumsal ve politik zorluklar/devrimci bir arka plan var.
Yazarın ifade ettiği üzere roman, “bir kuşağı, yaşamak zorunda kaldıkları acı olayları ve ortak hikâyelerini anlatma” amacı taşıyor.
Leyla ile Selim’in hikâyesinde aşk sadece duygusal bir unsur değil; bekleyişle, özlemle, kavuşamama hâliyle de işlenmiş. Örneğin: “Polisler Selim’i alıp götürdüler… Gitmeden önce Leyla’ya son bir kez sarıldı, kulağına fısıldadı: ‘Güçlü ol Leyla. Bu da geçecek.’” şeklinde bir pasaj var. Beklemek, burada pasif bir durum olmaktan ziyade bir direnme biçimi, bir sabır savaşı olarak görülüyor.
Roman sadece bireysel aşk hikâyesi anlatmıyor; aynı zamanda baskı, zorunluluk, politik/muhalif direniş gibi alanlara da dokunuyor. Yazarın kendi söylemi: “Bir saygı duruşu…” olarak tanımlanıyor bu eser. Dolayısıyla kitap bir dönem belleğine, bir kuşağın yaralarına da bakıyor.
Bekle Beni bana göre Livaneli’nin olduğu yerde durduğu ama biraz daha “yoğun” olabileceği bir roman.
Yani; yazarın güçlü yanları aynen var — duygu yoğunluğu, toplumsal duyarlılık, akıcı dil — ancak bana kalırsa eser biraz daha derinleştirilebilirmiş.
Beklemenin, ayrılığın ve direnişin iç içe geçtiği bu yapı; özellikle 68 kuşağı ya da politik mücadele geçmişi olan okurlar için anlamlı çağrışımlar yapıyor. Ancak geniş bir okuyucu kitlesi için “yeni bir Livaneli başyapıtı” düzeyinde olmayabilir.
·
130 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.