Anlatıcının kendini doğrudan ortaya koymak yerine diğer karakterleri yorumlayarak kendi iç dünyasını açığa çıkardığı kitaplardan gibi geldi başta, ki bu işin piri Rachel Cusk’tır. Tam da bu nedenle okurken hep Çerçeve’ye gitti aklım.
Cusk’ın Çerçeve serisinde de anlatıcı “silinmiş” gibiydi ama başkalarıyla kurduğu ilişkide kendi siluetini çiziyordu. Kim olduğunu, aslında nasıl göründüğünü merak ettiriyordu. Anlatıcının eksikliği bir tür manyetik alan yaratıyordu.
Detaylar’da ise durum biraz farklı: Anlatıcı, kendi hayatına dair belirli kişiler üzerinden parçalı anılar sunuyor ama bu anılar daha çok “başkalarını hatırlama biçimi” olarak kalıyor. Odağı kendi varlığının gölgesinden ziyade hatırlama ediminin kendisine kayıyor. Hafızanın kendi işleyişine, anıların parçalı doğasına dair bir kayıt gibi.
Anlatıcı var ama geçirgen değil; kendi iç dünyasına okuru sokmuyor. Anlatıyor ama asla sizinle konuşmuyor. Tümü çoktan tamamlanmış fragmanlar var, seyircisiniz.
Ia Genberg’in bilinçli bir tercihte bulunduğu çok belli. Büyük toplumsal ya da evrensel bir iddia ortaya koymak yerine, tamamen öznel hatırlama biçimlerini kurcalamak istemiş. Ama bence biraz fazla öznel kalmış.
Ben daha çok karakterle birlikte yürüyebileceğim, düşüncelerin, hatıraların birbirine değdiği o küçük boşluğu arıyorum sanırım. Başkalarının hayatlarındaki küçük çatlaklara ayağımın takılmasını seviyorum.
Hayır bu kötü bir kitap değil, hatta iyi yazılmış bir kitap. Ama bir yerlerden uzanıp içinize dokunmayınca olmuyor işte.
··
358 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.