Bir çocuğun büyüdüğü yerde neye inandırılırsa ona göre şekil aldığını sürekli düşündüm. Çok güzel bir zihne ,kalbe sahip olunsa bile çevren, bu güzelliklere sadece kara bir bulut olarak seriliyor(sen çok güzel bir çocuksun Zeze).
Bir çocuk nerede sevilirse kendini oraya ait hissediyor. O sevgiye sürekli tutunup tutunup Dünya'da yaşamaya çalışıyor. Düşse bile o sevginin onu kurtaracağına inanır... Sevginin gücü gerçekten çok büyük...
Bir çocuğun kaderi sadece sevgi olmalıydı...Kendi hengameleriyle uğraşan anne-baba çocuklarını neden hiç olmaya sürükler ki...
Kitap öyle bir betimleme yapmış ki... Zeze'nin başını okşamak istedim...Tüm sevgimi kalbine koymak istedim...
Tesiri büyük oldu...Şimde sadece susup kalbimi dinlendirmem gerekiyor...
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.