“Kendi kendime, bir insanın hayatında sadece aşk ve çocuk olmayabileceğini, insanın yüzlerce şey yapabileceğini, hatta Hristiyanlığın başlangıcı üzerine bir kitap bile yazabileceğini tekrarlıyordum. Nasıl da yoksul bir yaşamım olduğunu düşünüyor, ama değiştirmeyi denemek için artık geç olduğuna inanıyordum…”
Bu cümle kitabın bütününe dair en güçlü alıntılardan biriydi bana göre.
İlk sayfadan belirtildiği üzere kocasına ateş edip öldüren bir kadın anlatıcımız var. Sevgi nedir bilmeden başlamış bir ilişkiyi, sevilmediği bir evlilikte bu noktaya nasıl geldiğinin hikayesini anlatıyor. Mutsuz bir kadının müthiş bir iç dökümü bana göre. Sevilmeyişi, beğenilmeyişi, aldatılışı dramatik sahnelerle değil de küçük anlarda hissettiği küçük detaylarla ve müthiş bir dürüstlükle çok iyi aktarılıyor okucuya. Ilişkilerde kadın erkek rolleri, kadına bakış, kadından beklentiler üzerine çok şey söylüyor. Buram buram dram yaratılabilecek detaylar soğukkanlılıkla yer ediyor hikayede. Sıradan bir konu ve sadece 104 sayfalık bir kitap için göründüğünden çok daha yoğun, çok etkileyici. Sade, basit cümlelerle böyle bir hikayeyi bu kadar gerçek ve etkileyici anlatışını çok sevdim Natalia Ginzburg’un. Çok beğenerek okudum.
“Dikte ettiklerini daktilo ederken yeterince hızlı yazamamak beni sürekli korkutuyordu. Eğer bana bakıyorsa, o an yüzüm ya hoşuma gitmezse diye kaygılanıyordum. Diğer kadınların yaşamının ne kadar kolay olduğunu düşününce Francesca ve Giovanna aklıma geliyor, ikisinin de benim o büyük korkumun zerre kadarını yaşamadıklarını tahmin ediyordum. Bir erkekten korkmayan kadınlar için yaşamın ne kadar kolay olduğunu düşünüyordum.”
#şemsagezgin çevirisi
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.