Bu kitap için yazmaya nereden başlayacağımı bilemiyorum. Öncelikle kitabın kapağını çok beğendim. Çevirisi ile bir sıkıntım olmadı. #mehmetözgül ellerine,diline sağlık.
Kitap boyunca onunla uyuyup, onunla uyandığım, okula gittiğim, nehre girdiğim, bir çantaya sahip olup onunla konuştuğum o minik çocuğun adını hiç öğrenemedim. Ama ona bir sürü isim koydum. O çocuk çok narin, bir o kadar hassas ve iyi kalpli bir çocuktu. Çocuk kalbinde hiç bir kötülük yoktu.
Sonra yazar o dağlık, ormanlık coğrafyayı bana öyle güzel anlattı ki yaşayan 3 evin ahalisini evlere arada bir gelen insanların şekilleri, şemalleri hepsi gözümde aynı gerçeklikle varoldu.
Anne/babası tarafından dedesine bırakılıp giden o minik oğlanın, Momun dedesi tarafından, o zor coğrafyada çok sevilen, belki de ondan başkası tarafından sevilmeyen ama dedenin anlattığı o harika masallarla hayatı çok seven o çocuğun hikayesi Beyaz Gemi.
Boynuzlu Geyik Ana masalı, kitabın içinde hepimizi çocukluğuna götüren belki de tatlı bir masal. Doğru olmasını istediğimiz. Biraz sihir istediğimiz… Sovyet Rusya zamanında Kırgızları yok etmek için kullanılan yöntemlere de gönderme yapıldığı söyleniyor. Zaten baskı altındaki tüm toplumlardan çıkan kitapları derinlemesine incelediğimizde o yönetimin adamı olan illa bir karakter bize merhaba diyor. Kitap inanın her şekilde değerlendirilip her şekilde yorumlanabilir.
Ve bu orman korucu hayatını yaşayan 3 ailenin hayat şeklini, tarzını, orada çocuk olmayı da tek tek görüyoruz.
Kitabın son sayfası ile beraber yoğun bir hüzün basıyor yüreğime. Ama sanki #cengizaytmatov hep böyle yapıyor.
Ah Boynuzlu Geyik Ana, ah oğul, ah Momun Dede.
Keyifli Okumalar
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.