İlk bakışta basit bir aşk hikâyesi gibi görünse de alt metinleri okunduğunda, ilişkilere, yalnızlığa ve kendini kabullenmeye dair önemli konuların işlendiği bir kitaptı.
Kitap boyunca Adelaide’ın yaşadığının aşk mı yoksa bir takıntı mı olduğunu sık sık sorguladım. Karşı taraftan gelen her yanlış harekete rağmen Adelaide’ın onu aklamaya çalışması, “Beğendiğiniz bedenlere hayalinizdeki ruhları koyup adına aşk diyorsunuz.” tadında bir hikâye oluşturuyor aslında.
Yaşanan ikili ilişkilerde alma-verme dengesinin, güven duygusunun ve sevginin ne kadar önemli olduğunu; bunlarda bir aksama olduğunda bireyin yavaş yavaş nasıl çöktüğünü görüyoruz. Özellikle kitaptaki şu alıntının durumu güzel özetlediğini düşünüyorum:
“Aşk zor, karmaşık ve acımasızdı, evet; ama aynı zamanda kolay olması gereken bir şeydi — rahat ve güvenli olmalıydı. Adelaide’ın hissettiği şeyse bunların hiçbiri değildi; daha çok kalbi yavaş yavaş rendeleniyormuş gibiydi. Rory’nin sürekli planlarını iptal etmesi, ona sevdiğini söylememesi, Adelaide’ı hayatındaki özel biri olarak tanımlamaktan kaçınması, her seferinde yeni yaralar açıyordu.”
Kitabın sonlarına doğru Adelaide’ın kendini kabullenmesi ve farkına varması bana çok iyi geldi; ancak karakterin neler hissettiğini daha derin okumak isterdim.
Genel olarak, okunması kolay ve mesajları yerinde bir kitaptı.
·
84 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.