beklediğim gibi, hatta beklediğimden daha yoğun ve sarsıcı bir hikayeydi. Kitabın adı ve kapağındaki o umutsuz ama birleşik yol manzarası beni yanıltmadı; karakterlerin yaşadığı duygusal fırtına, sayfaların her birine sinmişti. Yazar, hikayeyi yalnızca bir aşk romanı olmaktan çıkarıp, adeta nefretle sevgi arasındaki bir savaşa dönüştürmüş. Başlangıçta karakterlerin birbirine olan öfkesi ve geçmişten gelen yükleri o kadar ağırdı ki, kapaktaki "sevgisizlik öldürür" alıntısının ne kadar doğru olduğunu her bölümde hissettim. Azra'nın (tahmini bir karakter adı) hırsı ve intikam arzusu, bazen okuyucuyu bile yoran, gerçekçi bir duman perdesi oluşturuyordu.
Ancak kitabın asıl gücü, o dumanın içinden çıkan sevginin ışığında saklıydı. İlişkideki dönüşüm, anlık bir mucize gibi değil; acı çekilerek, sabredilerek ve en önemlisi öğrenilerek gerçekleşmiş. Özellikle yazarın, "Yüreğinin yettiğine değil yetmediğine bağıracaksın" gibi felsefi derinliği olan cümleleri kullanması, romanın sadece olay örgüsünden ibaret olmadığını gösteriyor. Bu cümleler, okurken altını çizdiğim ve üzerine düşündüğüm pek çok alıntıdan sadece biriydi.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.