Sessizliğin içinde yankılanan bir çağrı: Bekle Beni
Geçen ay elime ulaşan bu kitap, daha ilk sayfalarında bana sessiz bir çağrı yaptı: “Dur, biraz yavaşla ve dinle.” Zülfü Livaneli’nin o kendine has anlatımında hem sade bir dil var, hem de insanın içine işleyen bir derinlik. Bazen sayfalar arasında bir şarkının notaları gibi kayboldum, bazen de satır aralarındaki sükûnet beni düşündürdü.
Kitabı okurken bir yandan karakterlerin iç dünyasında geziniyor, bir yandan da kendi hayatıma küçük aynalar tutuyordum. Her bölümde “ben olsam ne yapardım?” diye sorduğum anlar oldu. Belki de Livaneli’nin gücü tam olarak burada: duyguları abartmadan, ama hep tam yerinden vuruyor.
Beğendim mi? Evet. Ama beklentim biraz daha fazlaydı. Bazı yerlerde hikâye beni içine alırken bir anda yüzeyde kaldığımı hissettim. Yine de kitabın taşıdığı mesaj, dinginliği ve içsel yolculuğu beni tatmin etti. Kapanışta sessiz bir tebessümle kapattım kapağını; çünkü bazı kitaplar bitmez, sadece sende bir yere yerleşir. 
Bekle Beni
Bekle Beni·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.