biR’ münZ’evî üstâd…: "Üstâd’ın Heybesinden: Sükûtun Sesi": Üstâd’ın Heybesinden: Sükûtun Sesi Üstâd’ın Heybesinden: Sükûtun Sesi Her yol bir kelimeyle başlar, ama bazı kelimeler yalnız yürür. Üstâd o kelimelerden biridir… İnsan kalabalıkta kaybolmaz bazen, kendi sesinde kaybolur. Ben sustuğumda yazmaya başladım, çünkü kelimeler ancak sessizlikte gerçeğe dönüşür. Bir Münzevî Yolculuk benim ilk adımımdı; taş yollardan değil, kelimelerle yürüdüm. Gökyüzüyle konuştum, yağmurla hissettim… Denizi seyrettim, martılara simit attım. Gün doğumunda unuttum, gün batımında sustum. Gecenin alevinde üşüdüm, gündüzün ayazında yandım. Bazı geceler uyandım, her zaman bir Allah’a dayandım. Saatlerim durdu, hayallerim durmadı. Dostlarım kitaplarım oldu, içimi döktüğüm sayfalarda arkadaşlarım kalem oldu. ...

Üstâd’ın Heybesinden: Sükûtun Sesi

Üstâd’ın Heybesinden: Sükûtun Sesi Her yol bir kelimeyle başlar, ama bazı kelimeler yalnız yürür. Üstâd o kelimelerden biridir… İnsan kalabalıkta kaybolmaz bazen, kendi sesinde kaybolur. Ben sustuğumda yazmaya başladım, çünkü kelimeler ancak sessizlikte gerçeğe dönüşür. Bir Münzevî Yolculuk benim ilk adımımdı; taş yollardan değil, kelimelerle yürüdüm. Gökyüzüyle konuştum, yağmurla hissettim… Denizi seyrettim, martılara simit attım. Gün doğumunda unuttum, gün batımında sustum. Gecenin alevinde üşüdüm, gündüzün ayazında yandım. Bazı geceler uyandım, her zaman bir Allah’a dayandım. Saatlerim durdu, hayallerim durmadı. Dostlarım kitaplarım oldu, içimi döktüğüm sayfalarda arkadaşlarım kalem oldu. Bir bardak çayın deminde, bir fincan kahvenin kokusunda, kekik kokulu dağların ötesinde, çam ağaçlarının gölgesinde, kilimden heybemin dokusunda, gökyüzüne duaya açılan avuçlarımda, bir seher ayazında, güneşli bir günün içinde, yıldızlı gecelerin sonunda, dolunayın denize yakamozunda, denizin sahile kavuştuğu kıyısında… Bütün sükûtum buz dağına; Leylâ’ya…. Ley’Lâ… Buz dağının ardında, varamadığım liman; aradığım, varmak istediğim Ley’Lâ, kendimden yine kendime bir yol… Yazmak, bir gökyüzüne sefer gibidir. Her satır bir yıldız, her sözyaşı bir bulut, her hayal bir gökkuşağı, her güzellik bir hilal, her sessizlik bir sonsuzluk… Heybemde hâlâ deniz kokulu cümleler var; gözyaşlarımla ıslanmış, bir mendile sarılmış umutlar, içinde beyzade gülleriyle… Martı kanadına değmiş dualar, yakamozla aydınlanan kelimeler, gün batımında hüzünlenmiş sözler, yağmurda ıslanmış hayaller… Hepsi aynı hikâyeye döner sonunda: İnsanın kendini bulma çabası. Benim adım: biR’ münZ’evi üstâd. Çünkü bazen bir isim değil, bir sükût yaşar insanda. Bu satırlar bir davet değil… Sadece bir yankı: “Kim ki sessizliğe inanır, o zaten yoldadır.” Buz dağının ardında Leylâ’yı ararken kendimi, kendimi ararken de Leylâ’yı buldum. Yol bitmedi, bitmeyecek de… Yolumuz uzun; denizlere çıktı, gökyüzüne karıştı. Buz dağının ardında Leylâ, kelimelerde Üstâd var. Bir münzeviyim; yolum kelimelerden, heybeme sükûtu yüklendim…🖋️ @ustad_kaLem

Duygu ve Düşünce

191 Gösterim

3 Yorum

Lütfen giriş yapınız.

biR’ münZ’evî üstâd…

Gönderi Sahibi

“Bu yazı, içimin sessizliğine yazılmış bir yürüyüştür; her kelimesi bir dua, her sükûtu bir nefes.”…🖋️ @ustad_kaLem

Gönderi Sahibi

Gönderi Sahibi