"Ermiş'in Bahçesi"nde beni en derinden etkileyen ve kalbime dokunan bölüm, kitabın başlarında El Mustafa'nın çocukluğunda bir kardeş gibi sevdiği Kerime'nin "Niçin uzaklaştın hepimizden, yüzünün ışığında yaşayamaz mıydık?" derken sonlara doğru -Sustu ve derin bir hüzün çöktü dokuz müridin üzerine. Sözlerini anlamadıkları için yürekleri uzaklaştı ondan- kısmıydı.
Cibran'ın üslubu, güzelliği bir parça hüzünle harmanlamasıdır. Bu da okurda buruk bir sevinç bırakır. Hafif bir hüzünle, hayatın döngüselliğini kabul etmenin getirdiği kabul ve huzuru aynı anda hissettirir. İçsel bir yolculuk ve dinginlik bulmak isteyenler için doğru bir alternatif. Cibranın kitapları insan ruhunu kuçaklayan cinsten. O lirik ve mistik dilin sizi sarıp sarmalamasına izin verin.
·
1 +1'leme
·45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.