“Algernon’a Çiçekler”i okurken hem hüzünlendim hem de çok düşündüm. Charlie’nin saf kalbi beni en başından etkiledi. Zeki olmayı o kadar çok istiyordu ki, sanki sadece “normal biri” olursa sevilir sanıyordu. Ama zekâsı arttıkça her şey daha da zorlaştı. İnsanların aslında ona hep acıyarak baktığını fark etmesi beni çok üzdü.
Algernon’la arasında kurduğu bağ da çok güzeldi. İkisi de bir şekilde yalnızdı, ama birbirlerini anlıyorlardı. Sonlara doğru olanlar içimi acıttı; keşke Charlie hep mutlu kalabilseydi dedim.
Bu kitap bana zekânın değil, kalbin güzelliğinin önemli olduğunu hatırlattı. Gerçek mutluluk akıllı olmakta değil, iyi bir insan olmakta bence.
Bu kitabı @yolcu34_ ablam önerdi burdan teşekkürlerimi sunuyorum çok güzel bir kitaptı;)))
··
2 +1'leme
·1.773 Gösterim
6 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Reklam
