Aşk bazen bir insanda değil, bir hayalin suretinde can bulur. “Mona Lisa” tam da bu hissin romanıydı benim için; gerçek ile düş arasında asılı kalmış bir kalbin hikâyesi. Her sayfasında, sessiz bir tutkuyla yanan bir ruhun nefesini duydum.
Bougainville Lordu’nun aşkı, bir kadına değil, aşkın kendisine duyulan özlemdi aslında. Gerçeğin bulanık çizgilerinde, sevmenin ne kadar soyut ama bir o kadar da yakıcı olduğunu gösterdi bana. O, bir yüzü değil, bir duyguyu sevdi.
Leonardo’nun aklı elbette etkileyiciydi; ama ben aklın değil, kalbin izinde yürüdüm bu romanda. Kitap bittiğinde elimde bir hikâyeden çok, ruhumda yankılanan bir his kaldı: Belki de aşkın en saf hâli, hiç dokunamadığımız yerde saklıdır.
·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.