Yonğhe, kocasına göre sıradanlığın vücut bulmuş haliydi. Her bakımdan ortalamaydı. Karısında şaşırtıcı veya beklenmedik hiçbir şey yoktu. Ta ki rüyalar başlayana kadar…
Gördüğü bir rüya vejetaryan olan Yonğhe’nin hayatını tamamen değiştirdi. Artık sıradanlıktan uzak bir yaşam sürüyordu. Ne kocası ne de ailesi bu yeni durumu kabul edebildi. Tehdit ve ısrarlar Yonğhe üzerinde işe yaramadı. Fiziken ve ruhen çöküşün eşiğindeydi.
Bu hikaye, sıradan bir kadının vejetaryan oluşunun öyküsü değil. Eğer kitabı yalnızca bu şekilde okursak basit ve anlamsız bir eser gibi görünebilir. Ancak vejetaryan olmakla başlayan hikayenin öncesi ve sonrasını düşündüğümüzde, olayların çok az bir kısmının “et yememekle” ilgili olduğunu fark ediyoruz.
Kitap, ailenin bireyler üzerindeki etkisi, çocukluk travmaları ve ataerkil toplum üzerine birçok mesaj barındırıyor. Yonğhe’nin hikayesi üç kişi tarafından anlatılıyor: kocası, eniştesi ve ablası. Bu anlatım onun sıradanlığını ve görünmezliğini daha da vurguluyor gibi.
Yer yer rahatsız edici ama merak uyandıran bir kitap. Olumlu ya da olumsuz birçok fikir belirtilebilir ancak sıkıcı demenin zor olduğu kitaplardan biri. Kitaptaki erkek dili neredeyse mide bulandırıcıydı fakat bu rahatsızlık Yonğhe’nin ataerkil toplum içindeki konumunu anlamamıza yardımcı oluyor.
··
113 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.