Orhan Kemal’den okuduğum ilk eserdi ama kitabı bitirince anladım ki bu adamı okumak için çok geç kalmışım.
Kitabımız bi hapishanede geçiyor ve koğuşlar bölüm bölüm ayrılmış. Bizim karakterlerimizin bulunduğun koğuş ise 72.Koğuş. “Bi gün hiç beklenemedik bir şekilde elinize para geçse ne yapardınız?” diye sormak istiyorum size birikim mi yapardınız kumar oynayıp daha mı çok kazanmak isterdiniz. Ama fakirlikten çimento çuvallarına yatan ısınmak için pencerelerin tahtalarını söken bir koğuşta olsanız napardınız? Arkadaşlarınızla, can yoldaşlarınızla harcardınız büyük ihtimalle.
Artık insanların gözünden bi statüye ulaştınız size “Ağa” diyorlar ama insanlar daha da yüzsüzleşmeye sizden daha çok şey istemeye başladı. Para yanında büyük sorunları ve sorumlulukları da getirir.
Bir gün kalktığınızda aşık olduğunuzu hissederseniz artık tüm dünya somutlaşır ve ister zengin ister fakir olursanız olun tüm elinizdekileri aşık olduğunuz kişiye harcarsınız. Ama o kişi size aşık değilse ne olur?
Orasını Orhan Kemal de bilmiyor galiba ki tam bu noktada kitabı bitirmiş. Fakirlik, cahillik görmemişlik ve aşkın mükemmel uyumu diyebiliriz bu kitap için. Tavsiyemdir.
··
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.