“Herkesin aynı anda aynı şeye hayran oluşu bana hep tuhaf gelirdi. Kalabalıklar bir şeye alkış tuttuğunda, ben geri çekilir ve düşünürdüm: Gerçekten güzel olduğu için mi alkışlıyorlar, yoksa birbirlerine bakıp, çoğunluğun sesine kapıldıkları için mi? Bana öyle gelirdi ki, insanların büyük kısmı kendi gözleriyle görmüyor, kendi kulaklarıyla duymuyor, kendi yüreğiyle hissetmiyordu. Onlar için güzellik, hakikat ya da değer; yalnızca başkalarının kabul ettiği, onayladığı şeylerden ibaretti. Oysa ben, kendi gözlerimle görmeyi, kendi aklımla değerlendirmeyi istiyordum. Bütün bir yaşamımı bana dayatılan yargılara teslim ederek geçirmektense, tek başıma yanlış yapmayı daha onurlu buluyordum.”
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.