Kitabı basitçe beğenmedim.
Yani isminden dolayı mı, yoksa çok sevdiğim yazar-doktor Gabor Mate`nin ismini çok andığı bir kitap olduğu için mi bilmem büyük beklentilerle kitaba başlamıştım ve maalesef ki hiçbir beklentimi karşılamadı. Kitaplardan dersler çıkarmayı, altını çizelecek cümleler bulmayı hakkında uzun uzun düşünmeyi çok seven biriyim ve bu kitap bana bu ışıkta hiçbir şey vermedi.
Kitap adındaki ve aslında konusundaki ağırlığına rağmen inanılmaz bir şekilde toksik pozitif bir dilde yazılmış gibi, insanların hikayesindense yazarın kendi başına gelenleri bir şekilde romantikleştirerek anlatışını okuyoruz sanki ve açıkçası bir çok noktada asla o aradığım derinliği bulamadım. Hiçbir bilimsel dayanağı yok, hayatının gerçek ağırlığını ve pişmanlığı pembe bir gözlükten okuyormuşum gibi hissettim. Bana bilmediğim hiçbir şey anlatmadı, uzun uzun düşünmemi sağlamadı.
Bu tarz kitaplar okumaya çalışırken genelde yazarların gerçekten ruh sağlığı uzmanı olmasına dikkat ederim, bu detay kitabın diline, onun olayları ele alış biçimine inanılmaz şekilde etki ediyor. Bu kitabın yazarı eski bir bankacı (bunu göze alarak okumuştum evet yine de olabilecek en uzak noktadan bile beni yakalayamadı) ve hayat onu bir şekilde palyatif hasta bakıcısı (?) olma noktasına getiriyor. Ve bakımını yaptığı insanların pişmanlıklarını anlatmaya çalışıyor ama onu bile tam derinliği ile hissedemedim maalesef.
Belki ilk kez bu tarz kitap okuyan biri için hayat değiştirici bir deneyim olabilir ama maalesef ben mesleğimden dolayı böyle kitapları çok okuyorum ve benim için ilk 100e bile girecek bir kitap değil. Kitabı sadece bitirmeye çalıştım, inanılmaz bir kitap ola bilecekken cvasat bir şeye dönüşmesi cidden üzücü.
Neyse bu da bir yorumlamadan çok iç dökmeye dönüştü ama o kadar hayal kırıklığına uğrattı ki bir şekilde cidden içimi dökmem gerekiyordu.
·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.