Kitabı bitirdiğimde bir süre yerimde kalakaldım, çünkü bu kitap bir hikaye anlatıyor demekten fazlasını yapıyor; insanın içini kazıyor, orada bir şeyleri karıştırıyor ve sonra usulca kapağını kapatıp gidiyor. Ama sen o kapağı kapattıktan sonra bile hikaye orada, kafanın içinde dönmeye devam ediyor.
Kitap baştan sona çok sürükleyici. Dili bazen sert (fazlasıyla), bazen şiir gibi ama hep gerçek. Okurken bu kadar olur mu gerçekten diye düşündüğüm çok an oldu. Ama sonra fark ettim ki, o bu kadar olur mu sorusu, kitabın tam da seni yakaladığı yer. Çünkü bazen hayat gerçekten de o kadar oluyor.
Karakterler öyle bir yazılmış ki, ne tam iyi ne tam kötü diyebiliyorsun. Hepsi biraz sen, biraz ben, biraz da dünyanın karanlık tarafı. Yazar bu karanlığı öyle bir şekilde anlatıyor ki, ürküyorsun ama okumaya da devam ediyorsun. Çünkü merak ağır basıyor.
Kitabın sonuna doğru biraz şaşırdım. Sanki hikaye bir anda başka bir boyuta geçti, biraz daha fantastik bir havaya büründü. O kısmı kitabın karanlık gerçekçi yönüne göre bana biraz yabancı geldi ama yine de kitabın genel etkisini bozmadı. Tam tersine, Günday’ın gerçekle olağanüstü arasında kurduğu o ince çizgi, kitabı daha da unutulmaz kıldı diyebilirim.
Sonuç olarak Az, kolay okunan bir kitap değil ama kolay unutulan da değil. Zaman zaman rahatsız ediyor, düşündürüyor ama en önemlisi hissettiriyor. Bitirdiğimde iyi ki tavsiye eden olmuş ve iyi ki okumuşum dedim, çünkü her sayfasında biraz daha dünyayı gördüm, biraz daha insan olmanın ağırlığını hissettim.
·
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.