Ziyan kalbimden dün gece yine bir tel koptu,
Ne ben sustum, ne içimdeki kıyamet durdu.
İsyanım kadere değil ,yanlış insanı sevmekten,
Yaşarken gömüldüm ,aşkın derin mezarına.
Umutlarımı yıkan o zalim şimdi nerde,
Bana çaresiz bir aşkın enkazı kaldı.
Yerimde sabır taşı olsa çatlardı,
Feryadımı duysa , yıkılırdı bu şehir!
Anmam adını bir daha (bir daha!)
Kalem bile utanır bu aşkı yazmaktan.
Ömrümü bir sigara gibi çekinmeden yakmışım,
Küllerim savruldu aşkın derbeder rüzgarıyla.
Bir yetmişliği haram edip devirsem de tek başıma,
Artık ne saki kızların, ne de dostların,
Tesellisi yetmez beni avutmaya.
Aynada kendimi bile tanıyamam,
Bir gölge geçer, yine sen sandım.
Giden belki sendin, geride kalan ben,
Of ulan.. offf…
Yoksa ikimiz de arafta mı kaybolduk?
Belki bir gün bir rüzgâr getirir,
Bir kokunu, bir izini…
Ama bil ki ben çoktan gömdüm,
Günahı sevabıyla,
O eski halimi .. Ve seni.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.