Bir hikaye yaşanmış ve kişisel olsa bile ,bir kez dilden geçince, kelimelere bürününce artık bize ait olmaktan çıkar, diyen yazar Gospodinov kitabin türü için anı-roman yakıştırmasını yapmış.
Zira kitap yazarin babasını kaybetmesi ve sonraki yas sürecini anlatıyor. Aslında hepsi gerçek ama kelimelerle ifade edince kurgu.
Kitap cok dokunaklı. Hele de bire bir aynı hastalık ve yas sürecini yaşamış olan benim için okuma süreci zordu.
Herkesin yası biricik. Bazısı yazar,bazısı anlatır, bazısı içine kapanır, bazısının acısı sonradan ortaya çıkar, zira kendini güçlü göstermeye adamıştır. Ve sanırım yası erteleyince acısı sonradan ortaya çıkıyor.
Ve yine yasımızı kendimize göre deneyimlemek en büyük hakkımız. Kimse kimseye benzemek birilerine bir şey göstermek zorunda değil. Bu konudaki mahalle baskısı inanılmaz.
Yazar Gospodinov da yazarak ve anlatarak yasını yaşamayı tercih edenlerden. Babası ile ilgili anıları,aile tarihi,onun anlattıkları, bahcivanligi,çözdüğü bulmacalar,sigarası,boyu posu....onun ile ilgili aklına gelen her şeyi yazmış.
"Onun bugüne kadarki varlığı, benim kendi varlığımı, cocuklugumun varlığını dogruluyordu.Öte yandan yokluğu hafızanın tüm mekanizmasini harekete geciriyor...."diyerek yapıyor bunu.
"Babam bahçıvandı.Simdi bir bahçe " diyerek de ölümün bir son olmadığını vurguluyor. Bazı sorular kafamı kurcalıyor.
Kaybettiğiniz yakınlarınızın telefonunu siler misiniz?Ara ara benim yaptığım gibi sosyal medya hesaplarina girip bakar mısınız?
Bu eylemler ölümün bir son olmadığının göstergesi değil midir?
"Babam öldü, ne yapacağımı bilmiyorum."
·
71 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.