Artanı olmadan bölünebilen bir sayı gibi temiz bir kopuş şüphesiz imkansızdır. Nietzsche'nin deyimiyle "geride tuhaf bir kesir bile bırakmayan bir sayı gibi, zamanın içinde" tükenmeyiz. Kopmuş olsalar bile bağlar, hayalet uzuvlar, eski bir yaşamın tanıkları olarak duyarlı halde kalabilirler. Bu eski yaşamın bize kaydettiği her şeyin izi kalır geride. Etimize, düşüncelerimize, kavrama ve var olma tarzımıza sızmış, kaydedilmiş şeyler.” diyerek başlıyor ve “İçimdeki tüm bu dünle yeni bir şeye nasıl başlayabilirim?” Diye sorarak devam ediyor. En sonda ise “Yaşama riskini almak, mümkün sevinçler üzerine bahse girmektir.” diyerek bitiriyor kitabını yazar.
Kişiliğimizi
inşa ederken, varoluşumuzu kısıtlayan birçok şeyle karşılaşırız. Bu süreçte bizi aşağı çeken, varlığımızı tehdit eden aileden, arkadaştan, sevgiliden, eski hayatımızdan hatta bazen kendimizden bile koparız. Ve bu kopuşlar ışığa tutulduğunda önceden yazılmış her şey görünür hale gelen bir kağıt gibi bizde izler bırakır. “İster biz tercih etmiş, ister maruz kalmış olalım, kopuşlar bize aittir. belki de bağlardan çok kopuşlar bizi inşa eder.”
Okurken tüm cümlelerin altını çizmek istedim.Herkesin kendinden bir parça bulabileceği bir kitap olduğunu düşünüyorum. Keyifli okumalar dilerim.
·
130 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.